Η απουσία της Δημοκρατίας στην χώρα που γέννησε την Δημοκρατία

Στις εκλογές της 06.05.2012 1200.000 Έλληνες ψήφισαν χωρίς αντίκρισμα, ένα ποσοστό της τάξης του 19% μεγαλύτερο και από το πρώτο σε ψήφους κόμμα δεν παίρνει έδρες στην βουλή. Αντιθέτως η ΝΔ με ποσοστό περίπου 18,5% και σε απόλυτα ποσοστά γύρω στο 15% παίρνει 109 έδρες. Η δημοκρατία σε όλο της το μεγαλείο.

Οι Έλληνες φώναζαν, οργίζονταν, θύμωναν, εναντία στη βουλή και απειλούσαν από καιρό σε καρό τους βουλευτές και τελικά με την ψήφο τους τι έδειξαν;

Τι συνέχεια και συνέπεια υπηρξε ανάμεσα στην διαμαρτυρία και την ψηφοφορία; Καμιά. 

Με εξαίρεση την είσοδο της Χρυσής Αυγής αντί του Λαός, όλοι οι βουλευτές και όλα τα κόμματα, νδ, πασοκ, καμένος, κουβέλης, συριζα, κκε ήταν ουσιαστικά τα ίδια πριν τα ίδια και τώρα. Η συνολική δύναμη και σύνθεση της βουλής δεν άλλαξε, άλλαξαν μονό μερικά πρόσωπα. Αυτοί ήταν και πριν αυτοί είναι και τώρα. Τα ίδια πρόσωπα που ήταν πριν την κάθοδο προς τον Άδη είναι και τώρα με μερικές μόνο αλλαγές.

Τότε ήταν περισσότεροι του πασοκ και της νδ, τώρα είναι περισσότεροι του συριζα και του κκε. Αλλά κατ ουσία δεν άλλαξε τίποτε καθώς αντισταθμίζονται με την είσοδο μέσω του Καμένου και του Κουβέλη. Όλοι αυτοί δεν έφεραν την Ελλάδα εδώ;

Χωρίς δύναμη και αέρα αλλαγής τι θα αλλάξει;

Ένα μόνο πράγμα θα αλλάξει. Θα αρχίσουν να φοβούνται με την έσοδο της Χρυσής Αυγής, γιατί μέχρι τώρα δεν φοβόντουσαν κανένα, μας είχαν όλους γραμμένους. Και πρέπει να φοβούνται. Ο φόβος φυλάει τα έρμα έλεγαν οι παλιοί.

300 άνθρωποι οι οποίοι γνωρίζουν να επιδίδονται καλά σε πολιτικά παιχνίδια με το μυαλό στην ανύψωση των ποσοστών και στην μείωση της επιρροής των άλλων. Και το κοινό καλό; Ο προσανατολισμός στις ανάγκες ενός ολοκλήρου λαού; Η στράτευση απέναντι στον κοινό εχθρό με το βλέμμα στην ανάπτυξη;

Όχι βέβαια, όλοι τους είναι εκεί για να στηρίξουν και να υποστηριχθούν από την πολιτική τους. Όλοι είναι εκεί για να εφαρμόσει ο καθένας την δική του πολιτική. Δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν πολλές πολιτικές που μπορούν να σώσουν μια χώρα. Μια συνήθως είναι αυτή και κανείς δεν προσανατολίζεται σε αυτή, ο καθένας το γραίκι του.

Επί της ουσίας τι άλλαξε;

Τα κομματικά πρόσωπα;

Η αυξομείωση στην σύνθεση των κομμάτων;

Τα κόμματα κατηγορούν την ΧΑ για φασισμό. Και αυτοί που κατέστρεψαν ένα ολόκληρο κράτος; Που κατέστρεψαν εταιρείες, βιομηχανίες, καριέρες κι οικογένειες; Που καταστρέφουν τον κοινωνικό ιστό; Που έστειλαν μέσω της αυτοκτονίας 1800 ανθρώπους στον θάνατο; Που στέλνουν καθημερινά νέα παιδιά λόγω τροχαίων στα νεκροταφεία με την αδιαφορία τους;

Γιατί δεν θέλουν να κάνουν κυβέρνηση; Έχουν το δικαίωμα;

 

Φάνης Α. Τσαπικούνης

Συγγραφέας

Πτυχιούχος Τμήματος Γεωπονίας ΑΠΘ

Διδάκτωρ Τμήματος Βιολογίας ΠΠ

tsapif@otenet.gr

 

 

 

 

 

 

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ-ΣΟΚ / ΙΔΟΥ ΟΙ ΣΩΤΗΡΕΣ, ΠΟΙΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΔΙΟΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΝΑ ΜΑΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΟΥΝ

http://www.paron.gr/v3/new.php?id=76258&colid=37&catid=34&dt=2012-04-29%200:0:0

29/04/2012

 

Αυτές είναι οι θυσίες που κάνει ο πρωθυπουργός, που χαρατσώνει τον φτωχό, τον άνεργο, τον συνταξιούχο των 400 ευρώ και ζητάει θυσίες από τους άλλους

Για τους… σωτήρες μας, τις περιλάλητες προσωπικότητες που θέλουν, διά διορισμού, όχι
με την ψήφο του λαού, να μας κυβερνήσουν, δεν ισχύει ό,τι οι νόμοι προβλέπουν για τους κοινούς θνητούς, τον λαουτζίκο, τον φτωχοσυνταξιούχο και τον χαμηλόμισθο, τον περιπτερά, εκείνον που έχει ένα ψιλικατζίδικο.
Για τους κυρίους αυτούς δεν υπάρχουν φόροι ούτε περικοπές ούτε μειώσεις ούτε απολύσεις ούτε ανεργία, φτώχεια και πείνα.
Ο διορισμένος πρωθυπουργός μας, που την άλλη Κυριακή λήγει η θητεία του, ο κ. Λουκάς Παπαδήμος, είναι μία από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις… Ό,τι βγάζει ο κ. Παπαδήμος είναι όλα αφορολόγητα.

Τα εκκαθαριστικά της Εφορίας, που φέρνει σήμερα στη δημοσιότητα το «ΠΑΡΟΝ» είναι τόσο αποκαλυπτικά και επιβεβαιωτικά των παραπάνω, που σίγουρα θα συγκλονίσουν την κοινή γνώμη και τον κάθε πολίτη.

Θα μείνει άναυδος από τα αδιαμφισβήτητα στοιχεία που δημοσιεύουμε, ότι από το 2004 μέχρι το 2011 εισέπραξε ως αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας συνολικά 2.238.484,09 ευρώ και πλήρωσε -κρατηθείτε για να μην πέσετε- φόρους μόλις 511 ευρώ, ολογράφως ΠΕΝΤΑΚΟΣΙΑ ΕΝΤΕΚΑ ευρώ, για να μη νομίσει κανείς ότι πρόκειται για τυπογραφικό λάθος, ή ότι ο δαίμονας του τυπογραφείου δεν αγαπάει τον κ. Παπαδήμο. (Βλέπε πίνακα)

Απίστευτο, θα πείτε. Δυστυχέστατα όμως όλα τα παραπάνω είναι απόλυτα αληθινά!

Ο κ. Παπαδήμος βέβαια νομίμως δεν πληρώνει φόρο.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, με αρχηγό την κυρία Άνγκελα Μέρκελ, που μας κουνάνε το δάχτυλο και μας βρίζουν ότι είμαστε φοροφυγάδες, για τα δικά τους παιδιά, τους υπαλλήλους της ΕΕ (προέδρους, επιτρόπους και το σόι της ΕΕ και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας) έχουν θεσπίσει οι αποδοχές τους να είναι ΑΦΟΡΟΛΟΓΗΤΕΣ!

Αφορολόγητος δηλαδή ήταν ο μισθός του κ. Παπαδήμου που έπαιρνε ως αντιπρόεδρος ΕΚΤ. Όσο υψηλός κι αν ήταν!

Για τον έλληνα όμως μισθωτό, συνταξιούχο, εργαζόμενο, το αφορολόγητο με υπογραφή του πρωθυπουργού Λ. Παπαδήμου έχει οριστεί στα 5.000 ευρώ τον χρόνο, που δεν φτάνει ούτε για να βάλει φασολάδα στο τραπέζι η νοικοκυρά, όλο τον χρόνο.

Θυσίες 30 μήνες τώρα κάνει ο ελληνικός λαός. Ο έλληνας κ. Παπαδήμος ποια θυσία έχει κάνει; Τα εισοδήματά του, όπως καταγράφονται στα εκκαθαριστικά, δεν έχουν μειωθεί ούτε κατά ένα ευρώ!

Νομίμως, λόγω του ΣΚΑΝΔΑΛΩΔΟΥΣ αφορολογήτου, που ισχύει μόνο για τους μεγαλοσχήμονες, ο κ. Παπαδήμος πλήρωσε μόλις 511 ευρώ φόρο για 2.238.484,09 που εισέπραξε.

Όμως δεν θα έπρεπε από μόνος του να πει «όχι, θα φορολογηθώ κι εγώ όπως φορολογείται ο κάθε έλληνας πολίτης»; Ότι «συμμετέχω στις θυσίες που υπόκειται ο ελληνικός λαός»; Αλλά τι ζητάμε…

Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι ο κ. Λουκάς Παπαδήμος, ως ακαδημαϊκός, για έξοδα παραστάσεως παίρνει 1.400 ευρώ τον μήνα, που είναι κι αυτά ΑΦΟΡΟΛΟΓΗΤΑ!

Ερευνητέο είναι αν και η σύνταξη που παίρνει ως πρώην διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος είναι και αυτή αφορολόγητη.

Να σημειωθεί ότι ως πρώην διοικητής έχει γραφείο στην Τράπεζα της Ελλάδος και προσωπικό! Έτσι, για να ξέρει ο κάθε έλληνας πολίτης ποιοι φταίνε για το φούσκωμα των δαπανών… Και βέβαια δεν φταίει η κυρα-Κατίνα από τη Δραπετσώνα.

 

 

 

 

http://monoistoria.blogspot.com/2012/03/blog-post.html

Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2012

Κρήτες , 29- Μαίου-1453 , οι τελευταίοι μαχητές της Πόλης

 

Στην είσοδο του χωριού Καλλικράτης στα Σφακιά συναντά ο επισκέπτης μια πλάκα που τον πληροφορεί ότι το χωριό χρωστά το όνομα του στο Μανούσο Καλλικράτη αρχηγό σώματος εθελοντών που το Μάρτη του 1453 ξεκίνησε να βοηθήσει στην άμυνα της Πόλης. Το τι απέγιναν αυτοί οι εθελοντές, μας πληροφορεί ο Γεώργιος Φρατζής στο «Χρονικό» :

«Όταν μπήκαν οι εχθροί στην Πόλη, έδιωξαν τους Χριστιανούς που είχαν απομείνει στα τείχη με τηλεβόλα, βέλη, ακόντια και πέτρες. Έτσι έγιναν κύριοι ολόκληρης της Κωνσταντινούπολης, εκτός των πύργων του Βασιλείου του Λέοντος και του Αλεξίου, τους οποίους κρατούσαν οι ναύτες από την Κρήτη που πολέμησαν από τις 6 μέχρι τις 7 το απόγευμα και σκότωσαν πολλούς Τούρκους. Βλέποντας το πλήθος των εχθρών που είχαν κυριεύσει την πόλη, δεν ήθελαν να παραδοθούν, αλλά έλεγαν ότι προτιμούσαν να πεθάνουν παρά να ζήσουν. Κάποιος Τούρκος ειδοποίησε τότε το Σουλτάνο για την ηρωική άμυνά τους κι εκείνος συμφώνησε να τους επιτρέψει να φύγουν με το πλοίο και όλα τα πράγματα που είχαν μαζί τους».

Απόσπασμα από το Χρονικό του Γεωργίου Φραντζή

…καὶ ἐγκρατεῖς πάντων ἐγένοντο, ἄνευ δὲ τῶν πύργων τῶν λεγομένων Βασιλείου, Λέοντος καὶ Ἀλεξίου, ἐν οἶς ἑστήκεισαν οἱ ναύται ἐκεῖνοι οἱ ἐκ τῆς Κρήτης. Αὐτοὶ γὰρ γενναίως ἐμάχοντο μέχρι καὶ τῆς ἕκτης καὶ ἑβδόμης ὥρας καὶ πολλοὺς Τούρκους ἐθανάτωσαν καὶ τοσοῦτον πλῆθος βλέποντες καὶ τὴν πόλιν δεδουλομένη πᾶσαν, αὐτοὶ οὐκ ἤθελον δουλωθῆναι, ἀλλὰ μᾶλλον ἔλεγον ἀποθανεῖν κρεῖττον ἢ ζῆν. Τοῦρκος δέ τις τῷ ἀμηρᾷ ἀναφορὰν ποιὴσας περὶ τῆς τούτων ἀνδρείας, προσέταξεν ἵνα κατέλθωσιν μετὰ συνηβάσεως καὶ ὦσιν ἐλεύθεροι αὐτοί τε καὶ ἡ ναῦς αὐτῶν καὶ πᾶσα ἀποσκευή, ἥν εἶχον. Καὶ οὕτως γενόμενον, πάλιν μόλις ἐκ τοῦ πύργου τούτους ἔπεισαν ἀπελθεῖν.

Το 1919, στη βιβλιοθήκη της Ιεράς Μονής Βατοπεδίου Αγίου Όρους, βρέθηκε ένα  χειρόγραφο που είχε γραφτεί από κάποιο μοναχό Καλλίνικο λίγα χρόνια μετά την Άλωση της Πόλης ( το 1460 ). Ο μοναχός Καλλίνικος εξιστόρησε την αποστολή των Κρητών μαχητών στην Κωνσταντινούπολη, εκ μέρους του ανήμπορου λόγω πολεμικών τραυμάτων μοναχού Ιερώνυμου, που στην πραγματικότητα ήταν ο Πέτρος Κάρχας (ο Γραμματικός) διοικητής της μονάδας των Κρητών μαχητών.

Το χειρόγραφο της Μονής Βατοπεδίου.

«Την δεκάτην πέμπτην μηνός Μαρτίου θʼ ενιαυτού κζʼ Ινδικτιώνα, τον καιρόν, όπου ο Σουλτάνος Μουχαμέτης ήρχισε να περιζώνει με τα φουσάτα του τη Μεγάλη Πόλη μας, δια να την πάρη, ο παλαιός Δρουγγάριος, Μανούσος Καλλικράτης, μέγας καραβοκύρης, αρχηγός των Σφακιών και άρχοντας του Σελίνου, ηλικίας τότε ογδοήντα χρόνων, οι δυό γυιοί του ήσανε σκοτωμένοι τρεις χρόνους πριν εις θαλασσοπόλεμον με Σαρακηνούς, επήρε άξαφνα Βασιλικόν μήνυμα, χρυσόβουλον, όπου του έλεγε να υπάγη το ογρηγορώτερον με τα καράβια του και με όσους εμπόρει περισσότερους άντρας εις την Βασιλεύουσαν, όπου εκιντύνευε.

Το μήνυμα το επήγε εις τον Μανούσον ο Βενετός πλοίαρχος Αρμάντος συγγενής του άρχοντα της Βενετίας.

Ο Καπετάν-Μανούσος επήρε τότες τέσσερις δρόμωνεις και ένα διάρμενον, οι τρεις δρόμωνες ήταν χτήμα εδικόν του και εκυβερνούνταν ο εις, ο μεγαλύτερος, από τον ίδιον, ο άλλος από τον Καπετάν-Γρηγόρη, γυιόν του Σήφη Μανιάκη, από Ασκύφου, όπου επιάστη από Σαρακηνούς και εγδάρθη ζωντανός εις Γαύδον και ο άλλος από τον Καπετάν- Πέτρο τον Γραμματικόν, αυτό της Κυδωνίας.

Τούτος, επισυνώ πριν ήταν μοναχός εδώ, εις το Αγιον Ορος και είχε μαθημένα καλά τα αρχαία Γράμματα, τον ονόμαζαν Γραμματικό ενώ το καθεαυτό παρανόμι του ήταν Κάρχας.

Ο τέταρτος δρόμωνας ήτον χτήμα του Καπετάν-Αντρέα, του Μακρή, από την Πάτμο και εκυβερνούνταν από τον ίδιον.

Τούτος ήταν γιος του Καπετάν-Γιαννίκου, του Μακρή, από το Ρέθεμνον, όπου ήταν παντρεμένα από την Πάτμον και είχε δυο παιδιά, τον Αντρέα και τη Ζουμπουλιώ και όπου τριάντα χρόνους πριν εσκοτώθη, δια να γλυτώση την Σάμον από τον φοβερόν Κουρσάρον Χουσεϊνην, όπου με εικοσιδιό γαλέρες ήταν έτοιμος να την κουρσέψη, αν δεν επρολάβαινε ο Μακρής να τον χτυπήση και βουλίζοντας του δέκα καράβια να σκοτώση και τον ίδιον εις το ρεσάλτο, όπου του έκαμε εις το καράβι.

Τα καράβια εξεκίνησαν και τα πέντε ομάδι εις τση δεκαοχτώ Μαρτίου από το λιμάνι της Σούδας.

Εως τα Δαρδανέλλια εταξείδεψαν χωρίς να συναπαντήσουν Αγαρηνον. Οταν όμως επερνούσαν κάτω από την Καλλίπολι, οι Τούρκοι τα εμπομπάρδισαν από το φρούριον ετούτο και έκαμαν μιαν μικρήν εζημίαν εις το διάρμεον.

Αλλά ο μεγάλος και τρομερός κίνδυνος τους ανάμενε μέσα εις την Προποντίδα όταν τα καράβια έπλεγαν δίπλα από το Προκονήσι.

Τότες εφάνηκαν ξαφνικά εμπρός των πάνω από εξήντα Αγαρηνά πλοία μικρομέγαλα, που ήρχονταν από την Αρτάκην, όπου ήσαν πηγαιμένα δια τάρταλα και σκλάβους και προπάντων δια γυναίκες.

Τα Τουρκικά καράβια επερικύκλωσαν τότες τα εδικά μας όπου δια μεγαλύτερη σιγουριάν τα έκαμαν τούτα Σταυρόν και ένας πόλεμος φοβερός ήρχισε αναμεταξύ τωνε, όπου εβάσταξε πλειά από δέκα ώρες.

Οι Τούρκοι εις το διάστημα τούτο έκαμαν δώδεκα γιουρούσια, με σκοπό να πάρουν τα καράβια μας, αλλά δεν το επέτυχαν.

Διότι οι εδικοί μας τους εγκρέμιζαν κάθε φορά στη θάλασσα και τους έπνιγαν.

Μα ως τόσο οι δρόμωνες μας, που είχαν ούλοι πιστόλια γερά τους εβούλισαν ίσαμε δέκα μικρά καράβια-φούοστες τα περισσότερα όταν σαν αλαφρά και γοργοκίνητα, έμπαιναν πάντα εμπρός.

Εις τση δέκα τούτες ώρες του πολέμου οι πνοιγμένοι και σκοτωμένοι Τούρκοι εξεπέρασαν τους χίλιους.

Μα και οι εδικοί μας έχασαν ίσαμε εξακόσους άντρες, όπου εσκοτώθηκαν εις τα χείλια των καραβιών, ενώ επολεμούσαν.

Οι εδικοί μας έχασαν ακόμη και ένα καράβι-το δρομώνι που εκυβερνούσεν ο Γρηγόρης-όπου το επιστονάρησε ένα μεγάλο πλοίο των Τούρκων, χωρίς όμως να πνιγεί ούτε ένας, διότι ο Γρηγόρης κάνοντας γρήγορο ρεσάλτο εις το πλοίο, που τον επιστονάρησε και σφάζοντας τους άντρες που ήσαν μέσα, το επήρε αμέσως.

Εμπρός εις το μέγα πλήθος των Αγαρηνών καραβιών, θα εχάνονταν το δίχως άλλο ούλοι οι Ρωμαίοι και τα καράβια τωνε, διότι την τελευταία στιγμή ο Αρχηγός των Τούρκων, ένας ονόματι Μουσταφάς, εδιάταξε να αφίσουν τα γιουρούσια και να βάλουν φωτιά να κάψουν τα Κρητικά Καράβια. Και ήθελαν όντως τα κάψει, όπου ήταν και το ευκολότερον, παρά να τα πάρουν, αν ο γενναιότατος Δρουγγάριος, Καπετάν-Μανούσος Καλλικράτης και εφτά νέοι πολέμαρχοι-μέσα σε τούτους ήταν και ο γυιός του Σπεσακονικόλα, ο Κωσταντής, -όπου και είναι Αγία η μνήμη τωνε εις αιώνα τον άπαντα, δεν αναλάβαιναν να θυσιαστούν ετούτοι με δυό καράβια, για να βαρδάρουν τα τρία άλλα και τους δώσουν τον καιρόν να φύγουσιν όταν ήρθε η νύχτα.

Εις τον σωσμόν των τριών τούτων καραβιών εβοήθησε πρώτα πρώτα ο Μεγάλος Θεός των Χριστιανών και η Αγία Θεοτόκος, έπειτα η μεγάλη γενναιότης του Δρουγγαρίου, όπου έκαμε και το σχέδιο, κατόπιν ένας άγριος και φοβερός σίφουνας που εξέσπασεν κείνη την ώρα, και τέλος το Τούρκικο πλοίο, όπου εκυρίεψεν ο Γρηγόρης και όπου εμπέρδεψε τον Μουσταφά μέσα στη νύχτα και τον έκαμε να νομίση ότι και τα τρία καράβια που εξεμάκρυναν από τʼ άλλα και εφεύγασι προς τον Βόσπορο ήσανε Τουρκικά.

Ως τόσο τα δύο άλλα όπου έμειναν με τον Καλλικράτη και τα εφτά παιδιά, κάνοντας ψεύτικο Πόλεμο με τση σκευές, εδυνάμωναν στο Μουσταφα την ιδέα πως οι Ρωμαίοι ήσαν ούλοι εκείνοι και έτσι τούτος αντί να κυνηγήσει εκείνους που έφευγαν, εστράφηκεν μόνο προς τα δύο καράβια πασχίζοντας να τα αποκάμη με τη φωτιά καθώς και το κατόρθωσε στο τέλος.

Οταν οι δυό δρόμωνες μας μαζί με το Τουρκικό πλοίο έφθασαν εις την Πόλη την αυγή της άλλης ημέρας, και εμπήκαν μέσα εις τον Κεράτιον χωρίς κανένα εμπόδιο, διότι ο άγριος σίφουνας είχε σκορπισμένη εδώ κι εκεί την Τούρκικη Αρμάδα, ο Μεγάλος Δομέστικος των Κάστρων εχώρισε τους πολεμάρχους σε δύο τούρμες και τη μια, με αρχηγούς τον Ανδρέαν, τον Γρηγόρη και τον Γραμματικόν, έβαλε να φυλάξη τους τρεις Πύργους-του Βασιλείου, του Λέοντος και του Αλεξίου,-και την άλλη τούρμα να φυλάξη την Ωραία Πύλη, που είναι κάτω από τους πύργους αυτούς, με αρχηγό, τον Καπετάν Παυλή. Και τους λαβωμένους που ήσαν πλειά από τους μισούς, τους έμπασε μέσα εις τα Σπιτάλια δια θεραπείαν.

Κατόπιν όμως και όταν εμέστωσε καλά ο Πόλεμος, ο Καπετάν-Παυλής εκλήθη να βοηθήση στη μάχη της Πύλης του Αγίου Ρωμανού όπου η μεγάλη μπορμπάρδα του Ουγγαρέζου έκανε θραύσι και στους άντρας και στα κάστρα.

Εκεί ο Καπετάν-Παυλής και οι περισσότεροι άντρες του σκοτώθηκαν την παραμονή που έπεσεν η Πόλη μαζί με τον Βασιλέα Κωνσταντίνον, που έπεσε κι αυτός, πολεμώντας, σαν απλός στρατιώτης.

Ολίγον πρωτήτερα είχε τραυματισθή βαριά στο ίδιο μέρος, όπου αναγκάστηκε μάλιστα να φύγη από την μάχη, και ο Γενικός Αρχηγός των Οπλων, ο Γενβέζος Ιωάννης Ιουστινιάνης, ένας σπουδαίος Πολεμιστής, που μετά το τραύμα του έζησε μόνον δύο μέρες.

Από τα βόλια της μεγάλης μπομπάρδας είχαν σκοτωθή σε προηγούμενας μάχας, μαζί με πολλούς άλλους και οι Αρχηγοί της Τούρμας των Πύργων, ο Καπετάν-Ανδρέας και ο Καπετάν-Γρηγόρης. Ελεος στην ψυχή τωνε!

Στο αναμεταξύ οι Τούρκοι είχαν ανοίξει πολλά κρυφά λαγούμια,-υπονόμους-για να μπουν μέσα από αυτά όλα τα λαγούμια τα εξουδετέρωνε ένας σπουδαίος Γερμανός μηχανικός, ονόματι Τράντης, τον οποίον κάθε φορά εβοηθούσε εις την ανατίναξι η εδική μας τούρμα.

Και, όταν έπεσεν η Πόλη και οι Τούρκοι εμπήκαν μέσα, ως διακόσες χιλιάδες περίπου. Ταχτικοί και Αταχτοι, άλλοι από την Κιρκοπορτα και άλλοι από το ρήγμα του Αγ. Ρωμανού, και όλοι οι Πολέμαρχοι εγκατάλειψαν τας θέσεις των, δια να σωθούν, εις τα πλοία ή οπουδήποτε αλλού, μονάχα η τούρμα της Κρήτης, όσοι εζούσαν, με αρχηγόν τον Καπετάν-Γραμματικόν, αν και τραυματισμένον κι αυτόν σε πολλά μέρη του κορμιού του, εσκέφτηκε, ότι θα ήταν καλύτερον να μείνη στα πόστα της και να εξακολουθήση να πολεμά, μέχρις ότου σκοτωθούν ούλοι παρά να παραδώσουν τα όπλα.

Και όταν προς το βράδυ πλέον ο Σουλτάνος είδε και εκατάλαβεν, ότι εμείς δεν είχαμεν σκοπόν να παραδοθούμε, έστειλεν ένα Πασά με δυό αξιωματικούς, που ο ένας εκρατούσε λευκή σημαία και ο άλλος ήταν δραγουμάνος, και μας είπε: - Οτι, επειδής λέγει ο Σουλτάνος εκτιμά την αντρειά μας, μας αφίνει ελεύθερους να φύγωμε για το νησί μας με τα όπλα μας και με ένα από τα καράβια μας. Τότες αλάβωτοι και λαβωμένοι, το όλον εκατόν εβδομήντα, εκατεβήκαμεν από τους πύργους μας, με τα άρματά μας και εμπήκαμεν εις ένα δρομώνι, που μας έδωκαν.

Και όταν εβγαίναμε από το λιμάνι είχεν ειδοποιηθή ο Τούρκικος Στόλος να μη μας πειράξη. Και επειδής όλοι οι Καπεταναίοι ήσανε σκοτωμένοι και εγώ, ο Γραμματικός, βαριά λαβωμένος δεν ημπόρουν να κυβερνήσω, ανάθεσα εις ένα γενναίον άνδρα τον Παναγή Χαλκούσην, από τον Χάντακα, να κυβερνήση αυτός το καράβι.

Οταν όμως εβγήκαμεν από τα Δαρδανέλλια και εγώ είδα πως δεν ήταν δυνατόν νʼ ανθέξω, ως πού να φθάσωμεν εις Κρήτη διότι ίσως θα εκάναμεν και οχτώ και δέκα μέρες ακόμη, δια να φθάσωμεν, επειδής ο Βορριάς είχε αρχίσει ως τόσο να γυρίζη στο Λεβάντε, ζήτησα από τον Καπετάν-Χαλκούσην να βάλη πλώρη στο Αγιον Ορος και να με αφίσει εμένα εκεί, στο μοναστήρι του Βατοπεδίου, όπου ήξερα, ότι υπήρχε πάντα γιατρός, δια να περιποιηθή τση πληγές μου. Και αυτό και έγινε. Και εδώ εις την Μονήν όπου ο Γραμματικός επήρε και πάλι το μοναχικό σχήμα, με το όνομα Ιερώνυμος, έγινε καλά, χάρις εις την βοήθειαν του Θεού και του καλού γιατρού και έζησεν ακόμη οχτώ έτη, χωλός μεν από τον ένα πόδα, αλλά χωρίς αυτό να τον εμποδίζει εις τα καθήκοντα του, ως ιερέως.

Επειδής όμως είχεν εξασθενήσει η όρασίς του και το δεξιό του χέρι έτρεμεν από ένα τραύμα που είχε πάρει εκεί, ανέθεσεν εις εμέ, τον συμπατριώτην και Μοναχόν εις την ιδίαν Μονήν, να γράψω εγώ την παρούσαν ιστορίαν, προς δόξαν και αιώνιον μνημόσυνον όλων των γενναίων ανδρών της Κρήτης που αγωνίσθηκαν και απέθαναν δια την Πίστην του Χριστού και την πατρίδα και να την υπογράψω εγώ αντί αυτού.»

+Καλλίνικος, Μοναχός της Μονής Βατοπεδίου Αγίου Ορους εξ Ανωπόλεως Σφακίω

ΥΓ: Ευχαριστώ θερμά τον καλό μου φίλο και συνάδελφο κ.Μαυράκη Γεώργιο. Το κείμενο και η φωτογραφία είναι προϊόν δικής του έρευνας.

 

 

www.paron.gr/v3/new.php?id=75203&colid=37&catid=42&dt=2012-03-18%200:0:0

 

18/03/2012

3,5 δισ. χάνονται τον χρόνο, Καταγγέλλει ο πρώην υπουργός Γ. Σούρλας

 

 Μετά τη θύελλα που σήκωσαν οι αποκαλύψεις για τη νοθεία των καυσίμων στις ΕΔ, ένα είναι σίγουρο. Ο πρώην αντιπρόεδρος της Βουλής και σύμβουλος του προέδρου της ΝΔ Γιώργος Σούρλας αισθάνεται δικαιωμένος.

Έπρεπε να περάσουν οκτώ χρόνια, δεκάδες ερωτήσεις, εκατοντάδες αναφορές, αναρίθμητες επισκέψεις στο υπουργείο Άμυνας, για να αποκαλυφθεί ότι κάποιοι επιτήδειοι, βασιζόμενοι σε νόμους του 1969(!), κατάφερναν να νοθεύουν τα καύσιμα του Στρατού Ξηράς και των Σωμάτων Ασφαλείας και να χάνονται -κατά δήλωση Σούρλα- 3,5 δισ. ευρώ τον χρόνο… Ο πρώην υπουργός κατηγόρησε ευθέως όλους τους υπουργούς Εθνικής Άμυνας των τελευταίων δεκαετιών, γιατί επέτρεπαν τέτοια κατάσταση. Ειδικότερα ανέφερε: «Είναι απαράδεκτο ότι, ενώ από οκταετίας έχει αποκαλυφθεί η νοθεία στα καύσιμα των Ενόπλων Δυνάμεων, βάσει χημικών αναλύσεων, στις οποίες συνεχώς προστίθενται νέες, και παρά τις καταθέσεις των συγκεκριμένων στοιχείων, οι πολιτικές, στρατιωτικές και δικαστικές αρχές δεν προέβησαν σε καμιά ουσιαστική ενέργεια πάταξης των κυκλωμάτων, που συνεχίζουν να δρουν ανενόχλητα». Επίσης, χαρακτήρισε «αδιανόητο» το γεγονός ότι η εκάστοτε πολιτική και φυσική ηγεσία του ΥΠΕΘΑ δεν είχε αντιληφθεί ότι «τα καύσιμα είναι νοθευμένα, κατώτερης ποιότητας, αγοράζονται σε υψηλότερες τιμές, είναι αμφίβολης απόδοσης, μέχρι που ενδεχομένως να είναι η αιτία για την πτώση ελικοπτέρων και αεροσκαφών».

Βαριές κουβέντες από ένα ιστορικό στέλεχος, που αφήνει έκθετους τους υπουργούς Άμυνας Σπ. Σπηλιωτόπουλο, Ευάγγελο Μεϊμαράκη, Ευάγγελο Βενιζέλο και Πάνο Μπεγλίτη. Ελπίζουμε ότι η εισαγγελική έρευνα, που είναι σε εξέλιξη, θα εντοπίσει τους «επιτήδειους»!

Ο υφυπουργός Εθνικής Άμυνας Σπ. Σπηλιόπουλος, απαντώντας σε σχετική ερώτηση, ανέφερε ότι οι σχετικές καταγγελίες διαβιβάστηκαν ήδη στην κατά τόπο αρμόδια Εισαγγελία Στρατοδικείου, ενώ, σε συνεννόηση με τον ειδικό γραμματέα ΣΔΟΕ, Ιωάννη Διώτη, βρίσκεται σε εξέλιξη μια σε βάθος διερεύνηση όλων των καταγγελιών και ισχυρισμών. Επίσης, διευκρίνισε ότι ο νόμος (ΚΥΑ) του έτους 1969 έχει ήδη σταματήσει να εφαρμόζεται και αποκάλυψε ότι ολοκληρώθηκε η διαδικασία έγκρισης από το υπουργείο Ανάπτυξης της προμήθειας καυσίμων για τις ανάγκες του υπουργείου Εθνικής Άμυνας, αξίας 586.500.000 ευρώ, με ανοικτό διαγωνισμό.

Με την πρωτοβουλία, τέλος, της πολιτικής ηγεσίας του ΥΠΕΘΑ ολοκληρώθηκε η εκπόνηση μελέτης για την εγκατάσταση σε όλο το φάσμα των Ενόπλων Δυνάμεων συστήματος ηλεκτρονικού ελέγχου της διακίνησης των καυσίμων από και προς κάθε κατεύθυνση. Μακάρι!

 

 

 

 

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

13-5-2012

 

Η μεγάλη σημασία του εκλογικού αποτελέσματος της 6ης Μαΐου εντοπίζεται στο μήνυμα που εξέπεμψε στους υπόλοιπους ευρωπαϊκούς λαούς, μήνυμα το οποίο ανησυχεί τις Βρυξέλλες μπροστά στο ενδεχόμενο να στραφούν και οι υπόλοιποι λαοί του ευρωπαϊκού Νότου στην Αριστερά. Δεν πρέπει να υποτιμούμε τη μεταδοτικότητα στις αντιδράσεις των λαών της Ευρώπης που βιώνουν τις ίδιες συνθήκες. Το 1848 όταν τα μέσα τηλεπικοινωνίας ήταν υποτυπώδη έως ανύπαρκτα, η παρισινή επανάσταση του Φεβρουαρίου του 1848 κατόρθωσε να μεταδώσει την επαναστατικότητά της στους περισσότερους λαούς της Ευρώπης. Αλλά και πρόσφατα οι αντιδράσεις για τη δολοφονία του μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλου βρήκαν απήχηση σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Όμως ας μην καλλιεργούνται ψευδαισθήσεις και αυταπάτες. Ποτέ κανείς λαός δεν νίκησε τους δυνάστες του με τις εκλογές. Όλα τα «επαναστατικά» σχήματα που επικράτησαν εκλογικά απεδείχθησαν ψευδεπίγραφα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι εκλογές αποτελούν ασφαλές μέσον εκτόνωσης της λαϊκής δυσφορίας και αγανάκτησης, «μηχανισμός καταστολής των κινημάτων, των καινοτομιών, των ρήξεων», σύμφωνα με τον Alain Badiou. Στις εκλογές προσέφυγαν ο Ντε Γκωλ και ο Πομπιντού για να εκτονώσουν την επαναστατικότητα του Μάη του ’68. Αλλά και ο Αντώνης Σαμαράς όταν εμφανίζονταν ανυποχώρητος στη θέση του για διενέργεια εκλογών ως ένα από τα βασικά επιχειρήματα που πρόβαλε ήταν η εκτόνωση της δυσφορίας του λαού πριν αυτή προσλάβει τη μορφή κοινωνικών εκρήξεων εξ αιτίας των  μνημονίων. Εξ άλλου  ο εκλογικός νόμος πάντα ήταν προσαρμοσμένος στις ανάγκες του πολιτικού συστήματος. Δεν είναι τυχαίο ότι ενώ η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ συνετρίβησαν εκλογικά συγκεντρώνοντας αθροιστικά μόνο το 32% του εκλογικού σώματος κατόρθωσαν να εκλέξουν 149 βουλευτές, δηλαδή από λεπτομέρειες δεν απέκτησαν μαζί την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Μόνον οι μαζικοί αγώνες των εργαζομένων μπορούν να αποδειχθούν αποτελεσματικοί.

Η αλήθεια είναι ότι η ΕΕ με αφετηρία τη Συνθήκη του Μάαστριχτ βρίσκεται σε επιταχυνόμενη αντιδημοκρατική πορεία που βαθμιαία αγγίζει τα όρια του ολοκληρωτισμού. Το έχει αποδείξει επανειλημμένα η πλήρης αντίθεση της βούλησης του εκλογικού σώματος των κρατών και της πολιτικής βούλησης των εκπροσώπων τους σε εθνικό επίπεδο, χάριν των επιδιώξεων των Βρυξελλών, αντίθεση η οποία αποτελεί κοινό χαρακτηριστικό όλων των δημοψηφισμάτων με αντικείμενο είτε την αποδοχή της Συνθήκης του Μάαστριχτ, είτε την ένταξή τους στην ΕΕ, είτε στο ευρώ, είτε στον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο. Σε Δανία, Νορβηγία, Ελβετία, Σουηδία, Γαλλία, Ολλανδία η διάσταση μεταξύ του εκλογικού σώματος και των εκπροσώπων τους ήταν εντυπωσιακή. Μάλιστα η αρνητική ετυμηγορία του γαλλικού και του ολλανδικού λαού για το Ευρωσύνταγμα παρακάμφθηκε με τη μεταμφίεση του Ευρωσυντάγματος σε «Συνθήκη της Λισσαβώνας». Και όταν η «Συνθήκη της Λισσαβώνας» τέθηκε υποχρεωτικά σε δημοψήφισμα στην Ιρλανδία λόγω συνταγματικής επιταγής και απορρίφθηκε επαναλήφθηκε και θα επαναλαμβάνονταν μέχρι να εγκριθεί με παραπλανητικές διορθώσεις που δεν  άγγιζαν την ουσία, όπως συνέβη παλαιότερα στη Δανία και αλλού. Το αποδεικνύουν οι κοκορομαχίες των κομμάτων εξουσίας υπέρ των λαϊκών δήθεν συμφερόντων σε εθνικό επίπεδο και η πειθήνια υποταγή τους στις αποφάσεις των Βρυξελλών στις συνόδους κορυφής. Το αποδεικνύει η ανεπιφύλακτη υποταγή όλων των κρατών μελών στις επιταγές του Βερολίνου και η πλήρης εκχώρηση της πολιτικής εξουσίας στις τράπεζες, στο ευρωπαϊκό κεφάλαιο. Την Ευρώπη των τραπεζών είχαν οραματισθεί οι ευρωπαϊκοί λαοί;

Όμως ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την Ευρώπη θα πρέπει να αναζητηθεί στον  ανισομερή και ανισόμετρο χαρακτήρα της ανάπτυξης που είναι νομοτελειακός στα πλαίσια του καπιταλισμού. Η ανισόμετρη ανάπτυξη των κρατών είναι αυτή που διαφοροποιεί τους συσχετισμούς μεταξύ  τους και οδηγεί στους πολέμους για την αποκατάσταση της ισορροπίας στα νέα δεδομένα. Στις συνθήκες κρίσης στην Ευρωζώνη, η ανισόμερη ανάπτυξη έχει επιταχυνθεί και έχει προσλάβει ακραίες μορφές οξύνοντας στο έπακρο τις αντιθέσεις μεταξύ των κρατών μελών. Ποτέ σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα μιας δεκαετίας, μία ομάδα κρατών με κυρίαρχη τη Γερμανία δεν συσσώρευσαν τόσα πλεονάσματα σε βάρος άλλων περιφερειακών χωρών εντός μιας ψευδεπίγραφης ένωσης κρατών, με εργαλεία το κοινό νόμισμα και την κατάργηση κάθε δυνατότητας προστατευτισμού ( π.χ. δασμοί). Πώς θα εκφρασθεί αυτή η ανισομέρεια που συνεχώς βαθαίνει επιτείνοντας την εξάρτηση των περιφερειακών κρατών; Από τη στιγμή που το χρέος της χώρας υπόκειται πλέον στο αγγλικό δίκαιο, ποιός μπορεί να αποκλείει ακόμη και μια στρατιωτική επέμβαση έξωθεν για την διασφάλιση των ξένων συμφερόντων στην περίπτωση μη εκπλήρωσης των «δεσμεύσεών» μας; Η ευρωπαϊκή ιστορία του 20ου αλλά και αυτή της νεώτερης Ελλάδας αναφέρουν πολλά ανάλογα παραδείγματα. Πώς μπορούν λοιπόν να χαρακτηρίζουν τον σημερινό κατήφορο της χώρας στα πλαίσια της Ευρώπης των τραπεζών ως μονόδρομο και την παραμονή στο ευρώ ως μοναδική επιλογή, παραβλέποντας το βάθαιμα της εξάρτησης της χώρας; Ο φόβος αποχώρησης της Ελλάδας από την Ευρωζώνη έγκειται στις επιπτώσεις στο ευρώ ή  μήπως διότι θα αποτελέσει το έναυσμα για την αποχώρηση και άλλων κρατών, οι λαοί των οποίων προορίζονται να αναλάβουν τον ρόλο των πληβείων υπέρ των πατρικίων του ευρωπαϊκού βορρά;

 

Παρασκευή, 11 Μαΐου 2012

Επιμέλεια: Μάνος Παπαδάκης –

 

Οι New York Times έγραψαν ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου έπεσε πραξικοματικά για να έρθει ο δοτός τραπεζίτης από το εξωτερικό και να αναλάβει τα ηνία της χώρας την πιο κρίσιμη στιγμή σαν το ιδανικό πρόσωπο, το οποίο σαν «ειδήμονας της οικονομίας» θα έκανε το καλύτερο δυνατό deal στη διαχείριση του ζητήματος του ελληνικού χρέους απέναντι στους ξένους.

Ήρθε λοιπόν ο πρώην υποδιευθυντής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, ενός μη εκλεγμένου οργανισμού που δεν είναι υπόλογος σε κανέναν και καθορίζει την πολιτική του με βάση τις οδηγίες που παίρνει από σώματα εκπροσώπων του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.
Αυτή την πολιτική θέληση των τραπεζών που συμμετέχουν σε αυτά τα λόμπι εκπλήρωνε και ο κ. Παπαδήμος από το πόστο του. Ως εκ τούτου αποτελεί δοκιμασμένο μέλος της παγκόσμιας τραπεζικής ελίτ, την οποία και αντιλαμβάνεται ως τη «μητέρα-πατρίδα» του. (Αν ανατρέξουμε στην εκπομπή του Σταύρου Θεοδωράκη, τους Πρωταγωνιστές, όταν ήταν καλεσμένος του δημοσιογράφου θα ακούσουμε τον ίδιο να επιβεβαιώνει με τα λεγόμενά του τα παραπάνω).
Παρόλα αυτά όμως, ο ελληνικός λαός είδε με ανακούφιση τον περισπούδαστο Τραπεζίτη να διαδέχεται τον Γιώργο Παπανδρέου στην πρωθυπουργία. Και ήταν πραγματικά απορίας άξιο να βλέπεις την πλειοψηφία του κόσμου να τρέφει μεγάλες ελπίδες και να θεωρεί ως σωτήρα έναν μη εκλεγμένο πρωθυπουργό, χωρίς καν να ξέρει ούτε τα βασικά για το παρελθόν του κ. Παπαδήμου, ο οποίος είχε την… τύχη να έχει πιστούς συμμάχους τα media, τα οποία φρόντισαν να τον πλασάρουν ως τον κατάλληλο άνθρωπο τη σωστή στιγμή και τα κατάφεραν μια χαρά, αφού τα ψάρια «τσίμπησαν».

Επειδή όμως τα Μέσα ανέδειξαν μόνο την «άγια» πλευρά του κ. Παπαδήμου, έχουμε το χρέος να κάνουμε το ίδιο και για τη σκοτεινή πλευρά του πρωθυπουργού μας, ο οποίος έχει αναμφίβολα βεβαρυμμένο ποινικό μητρώο.

Ας δούμε λοιπόν τα έργα και τις ημέρες του Λουκά Παπαδήμου για να έχουμε όλοι μια πιο ξεκάθαρη εικόνα για το ποιον του «καλού Τραπεζίτη».

Ο Λουκάς, ο Κώστας και η «φούσκα»

Πρόκειται για τον άνθρωπο που διετέλεσε διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος κατά την πιο βρώμικη περίοδο της χρηματιστηριακής φούσκας και των θαλασσοδανείων.

Για να κατανοήσουμε όλοι καλύτερα τα γεγονότα παραπέμπουμε σε άρθρο της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ στις 19 Σεπτεμβρίου 1999, με τίτλο “SOS Παπαδήμου προς επενδυτές”, κατ’ αποκλειστικότητα δημοσίευσε βαρυσήμαντες δηλώσεις του νυν πρωθυπουργού, που αποτέλεσαν και την αφορμή για την αρχή της πτώσης του ΧΑΑ.

Με τις δηλώσεις αυτές ο κ. Παπαδήμος προσπάθησε να νίψει τας χείρας του από τη ληστεία που συντελούνταν στη Σοφοκλέους. Ήταν όμως πολύ αργά, και καμία δήλωση δεν μπορούσε πλέον να τον απαλλάξει των δικών του ευθυνών. (Σημειωτέον ότι την προηγουμένη είχαν γίνει δηλώσεις του διοικητή της Εθνικής Τράπεζας, κ. Θ. Καρατζά, με τις οποίες και εκείνος προειδοποιούσε το επενδυτικό κοινό για τις υπερβολές που διαμορφώνονταν στις λεγόμενες περιφερειακές μετοχές.)

Ο κ. Παπαδήμος επισήμανε ότι “κατά τους τελευταίους μήνες παρατηρείται μια διευρυνόμενη αναντιστοιχία μεταξύ της αύξησης των τιμών των μετοχών πολλών επιχειρήσεων και της προσδοκώμενης ανόδου της κερδοφορίας τους κατά τα επόμενα έτη. Οι τιμές πολλών μετοχών, σε σχέση με τα πρόσφατα και ορθολογικώς προσδοκώμενα επιχειρηματικά κέρδη, έχουν διαμορφωθεί σε ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα, συγκρινόμενα με τις αντίστοιχες σχέσεις χρηματιστηριακών τιμών και επιχειρηματικών κερδών που έχουν διαμορφωθεί στις κεφαλαιαγορές άλλων χωρών.”

Ας προσπαθήσουμε να αναλύσουμε τη δήλωση αυτή. Κατ’ αρχήν είναι διατυπωμένη αρκετά αόριστα. Το «κατά τους τελευταίους μήνες» σημαίνει ότι το πρόβλημα ήταν παλιό και απλά ο κ. Παπαδήμος καθυστέρησε πολύ να επισημάνει τους κινδύνους στους μικροεπενδυτές. Όπως όμως απέδειξαν οι θλιβερές εξελίξεις, το ΧΑΑ ήταν υπερτιμημένο ήδη από τα τέλη του 1998, αλλά όλοι οι αρμόδιοι ντοπάριζαν τους μικροεπενδυτές μιλώντας για ακόμη καλύτερες μέρες.

Επιπλέον, ο κ. Διοικητής μίλησε για μετοχές πολλών επιχειρήσεων, που σημαίνει ότι κατά την άποψή του το πρόβλημα το είχαν πολλές, αλλά όχι όλες. Και βέβαια, το μυαλό όλων πήγαινε στις μετοχές της λεγόμενης “περιφέρειας”, δηλαδή τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Στις επόμενες δηλώσεις του αυτό θα διευκρινιζόταν ακόμη καλύτερα και θα γινόταν σαφές ότι η παρέμβαση του κ. Παπαδήμου ήταν εκ του πονηρού και είχε στόχο να στρέψει τους επενδυτές προς τα λεγόμενα blue chips (παλαιά τζάκια). Είχε ήδη ξεσπάσει ένας αμείλικτος πόλεμος μεταξύ των παλαιών και νέων τζακιών και φαίνεται πως ο κ. Παπαδήμος δεχόταν πιέσεις για να παρέμβει.

Είπε λοιπόν στη συνέχεια: “Ιδιαίτερα προβληματίζει το γεγονός ότι κατά τους τελευταίους μήνες έχει σημειωθεί μεγάλη άνοδος των τιμών των μετοχών εταιρειών με περιορισμένα ή και ανύπαρκτα κέρδη, χωρίς αξιόλογα περιουσιακά στοιχεία και με αβέβαιες οικονομικές προοπτικές. Η εξέλιξη αυτή δεν μπορεί παρά ν’ αντικατοπτρίζει ελλιπή ή λανθασμένη πληροφόρηση και άγνοια των κινδύνων που αντιμετωπίζονται.”
Ας σταθούμε λίγο και σ’ αυτή τη δήλωση. Μήπως η μεγάλη άνοδος των τιμών κάποιων μετοχών δεν οφειλόταν σε φυσιολογική αυξημένη ζήτηση αλλά σε χειραγώγηση και σε παιχνίδια αδίστακτων κερδοσκόπων με τη διασπορά ψευδών ειδήσεων; Και γιατί δεν καταδίκασε το γεγονός αυτό ο κ. Παπαδήμος; Μήπως για να μη θίξει φίλους και συναδέλφους όπως, π.χ., τον κ. Καρατζά της Εθνικής, για το άγριο κερδοσκοπικό παιχνίδι που είχε στηθεί με τη μετοχή των Γενικών Αποθηκών – μιας χρεοκοπημένης θυγατρικής της Εθνικής Τράπεζας – η οποία είχε ανέβει κατά 389,65% στο διάστημα 2 Αυγούστου 17 Σεπτεμβρίου;

Αλλά ο κ. Διοικητής επέπεσε και σε ένα άλλο ολίσθημα, όταν αναφέρθηκε σ’ αυτούς που αγόρασαν τίτλους με δανεικά. Είπε χαρακτηριστικά: “Όταν όμως διαφανεί η πραγματικότητα, οι τιμές προσαρμόζονται απότομα και οι οικονομικές συνέπειες μπορεί να είναι επώδυνες, ιδίως για όσους τελευταίοι εισήλθαν στην αγορά, λίγο πριν επικρατήσει η οικονομική λογική και απέκτησαν τους μετοχικούς τίτλους όχι με ίδια, αλλά με δανειακά κεφάλαια”. Νάτος λοιπόν ο διαπρύσιος κήρυκας της οικονομικής λογικής, κ Λ. Παπαδήμος! Είναι ο ίδιος που, ίσως κάτω από πίεση της κυβέρνησης, μια εβδομάδα αργότερα αύξησε το όριο δανειοδότησης για αγορά τίτλων από 5 σε 15 εκατομμύρια δραχμές για να πάρει κι άλλο κόσμο στο λαιμό του!

Βέβαια ο κ. Παπαδήμος φρόντισε ώστε να μην το βάλουν στα πόδια και εγκαταλείψουν το ΧΑΑ όσοι θα έπαιρναν στα σοβαρά τις δηλώσεις του. Είπε ότι “όσοι επενδύουν ορθολογικά λαμβάνοντας υπ’ όψιν τα θεμελιώδη οικονομικά δεδομένα των εταιρειών και δεν επηρεάζονται από φήμες και προσδοκίες χωρίς αντίκρισμα, μπορούν να προσδοκούν ικανοποιητικές αποδόσεις μεσοπρόθεσμα οι οποίες συναρτώνται και με τις διεθνείς προοπτικές της ελληνικής οικονομίας.”

Ιδού η πλάνη και η παραπλάνηση των μικροεπενδυτών από το στόμα του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος! Από ποιες λοιπόν μετοχές θα προσδοκούσαν ικανοποιητικές αποδόσεις οι “συνετοί” μικροεπενδυτές; Από τις Τράπεζες, τα υποτιθέμενα “ρετιρέ” της ελληνικής οικονομίας, των οποίων ο δείκτης από 11.351,98 μονάδες που είχε κλείσει την εβδομάδα εκείνη, θα καταποντιζόταν στις 2.077,99 (-81,69%) στις 12 Μαρτίου του 2003, και για τις οποίες ο διεθνής οίκος UBS θα έλεγε («Η», 11/03/2003) ότι αποτελούσαν τον “αδύναμο κρίκο” της ελληνικής αγοράς;

Κι όλα αυτά συναρτώνται, είπε ο κ. Διοικητής, με τις διεθνείς προοπτικές της ελληνικής οικονομίας! Και για τη συνεισφορά του σ’ αυτές τις προοπτικές, που υποτίθεται ότι ήταν λαμπρές, ο κ. Παπαδήμος ανταμείφτηκε αργότερα και επελέγη αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας! Αλλά ο κ. Παπαδήμος σε καμία περίπτωση δεν λαμβάνει άφεση αμαρτιών με το καινούργιο του πόστο.

Στη συνείδηση των καμένων μικροεπενδυτών, αλλά και του συνόλου των Ελλήνων που υφίστανται τις οδυνηρές συνέπειες της αποτυχημένης οικονομικής πολιτικής και του ιδίου, θα είναι πάντα ένοχος. Τώρα, αν είναι ο τρίτος κατά σειράν ένοχος, μετά τον κ. Σημίτη και τον κ. Παπαντωνίου είναι μια μικρή λεπτομέρεια. Και οι τρεις μαζί πάντως θα καταταγούν στην ιστορία ως το μοιραίο τρίο που οδήγησε την οικονομία της Ελλάδας στην ύφεση, παρ’ όλο τον πακτωλό των κοινοτικών κονδυλίων και την οικονομική αφαίμαξη του κοσμάκη μέσω του Χρηματιστηρίου.

Η μεγάλη αγάπη με τον Σημίτη που κατέληξε στα σκαλιά της… Ευρώπης
Η πιο σημαντική στιγμή στην καριέρα του Λουκά Παπαδήμου πριν… την επόμενη ήρθε το 1994, όταν και ανέλαβε το πόστο του διοικητή της ΤτΕ, μια θέση που του εμπιστεύθηκε ο τότε πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου. Παράλληλα με τη μεγάλη αυτή «τιμή» ο τραπεζίτης μας επιφορτίστηκε και με το κρίσιμο έργο της προετοιμασίας της χώρας για την ένταξη στην ευρωζώνη.

Ο Ανδρέας μπορεί να «έφυγε» όμως ένας νέος «έρωτας» άρχισε να γεννιέται. Έτσι, από το 1996 ο Λουκάς συνέχισε το έργο του έχοντας στο πλευρό του το νέο πρωθυπουργό της χώρας, τον Κώστα Σημίτη.

Και αν τα θεμέλια στη σχέση αυτή μπήκαν έμπρακτα με το πλιάτσικο στο χρηματιστήριο και τα δάνεια που μοίρασε στο πολιτικό προσκήνιο και το μιντιακό παρασκήνιο, φροντίζοντας να ικανοποιήσει τους απανταχού πασόκους που έλυναν και έδεναν εκείνη την εποχή, το μεγάλο «μπαμ» που άφησε άλαλη ολόκληρη την Ευρώπη, ήρθε με την ολοκλήρωση του Μεγάλου Σχεδίου, την ένταξη της χώρας στην ΟΝΕ.

Το όνομα του Λουκά Παπαδήμου είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την ευρωπαϊκή πορεία της Ελλάδας. Ως γνωστόν, η Τράπεζα της Ελλάδος και ο Διοικητής της ήταν αρμόδιος για τον καθορισμό της ισοτιμίας της δραχμής σε σχέση με τα ξένα νομίσματα. Τον Μάρτιο του 1998 καθορίστηκε η ισοτιμία της δραχμής σε σχέση με το ecu, την λογιστική μορφή του ευρώ πριν αυτό καταστεί ευρωπαϊκό κοινό νόμισμα. Τότε λοιπόν, έλαβε χώρα η επιβεβλημένη υποτίμηση της δραχμής σε σχέση με το ecu. Από 311 δρχ. ανά ecu η δραχμή καθορίστηκε σε 357 δρχ. ανά ecu. Μια λογική υποτίμηση της τάξεως του 14% ακολουθούσα τις αντίστοιχες υποτιμήσεις και διολισθήσεις της δραχμής από το 1983 κι εντεύθεν, προκειμένου η ελληνική οικονομία να παραμείνει ανταγωνιστική.
Από το 1998 όμως, μετά την τελευταία υποτίμηση μέχρι και το «κλείδωμα» της ισοτιμίας δραχμής- ecu-ευρώ, άρχισε –όλως παραδόξως – να ανατιμάται η δραχμή!!! Έως ότου φτάσαμε στον Απρίλιο του 2000 οπότε η ισοτιμία «κλείδωσε» (πού παρακαλώ;) σε 1 ευρώ= 340,75 δρχ.

Αντί δηλαδή η δραχμή να εξακολουθήσει να υποτιμάται-διολισθαίνει…ανατιμήθηκε τεχνηέντως και μάλιστα κατά 5%, κάτι που συνέβαινε για πρώτη φορά στην ιστορία της Δραχμής, εντελώς τυχαία λίγο καιρό πριν την ένταξή μας στην ΟΝΕ.

Τι πέτυχε ο Λουκάς Παπαδήμος, ως απολύτως αρμόδιος, με την ενέργεια αυτή:

1. Έβλαψε την ανταγωνιστικότητα της χώρας

2. Αύξησε το δημόσιο έλλειμμά της

3. Αύξησε το δημόσιο χρέος της. Ακριβώς από αυτή την ενέργεια Παπαδήμου το έλλειμμα και το δημόσιο χρέος εκτοξεύθηκαν αλματωδώς με αποτέλεσμα να φτάσουμε στη σημερινή τραγική κατάσταση.

Αποδεικνύεται λοιπόν ότι ο ρόλος του Παπαδήμου να ανατιμήσει τεχνηέντως τη δραχμή σε σχέση με το ευρώ, μόνον τυχαίος δεν ήταν: Έκανε το χατίρι της Γερμανίας- ναι αυτής που τώρα διαπραγματεύεται για το χρέος αυτό-, η οποία ήθελε τους εταίρους της στην ΟΝΕ όσο το δυνατόν λιγότερο ανταγωνιστικούς. Το ίδιο επιχείρησε να κάνει η Γερμανία και με άλλες χώρες που εισέρχονταν στην ΟΝΕ με χαρακτηριστικό παράδειγμα την Ιταλία, η οποία όμως αντιστάθηκε και κατάφερε να «κλειδώσει» το εθνικό της νόμισμα με ισοτιμία 1 ευρώ= 2000 λιρέτες. Την ίδια ώρα, ο τότε Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, αντί να υπηρετήσει τα συμφέροντα της χώρας μας, μαζί με τον Σημίτη στην Πρωθυπουργία, χαντάκωναν την Ελλάδα, όπως επιθυμούσε η Γερμανία!

Η βοήθεια από την άλλη άκρη του Ατλαντικού – Το περίφημα swaps της Goldman Sachs
Όμως οι πρωτόγνωρες κινήσεις του κ. Παπαδήμου που μας έφεραν στο Ευρώ και η στενή σχέση του με τον Κώστα Σιμήτη δε σταματάνε σε αυτό το σημείο. Για να επιτύχουν την ένταξή μας στην ΟΝΕ χρειάστηκαν να κάνουν αλισβερίσια και στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, αφού από μόνες τους οι ενέργειες αυτές δεν ήταν αρκετές και αυτό γιατί για να περάσουμε στην ευρωζώνη υποχρεούμασταν να παρουσιάσουμε συγκεκριμένα όρια ελλείμματος (έως 3%) και χρέους (έως 60% του ΑΕΠ), βάσει του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης και των λεγόμενων κριτηρίων Σύγκλισης που καθορίστηκαν στο Μάαστριχτ. Για να γίνει κατανοητό όμως σε όλους πώς επετεύχθη αυτό πρέπει να εξετάσουμε την υπόθεση των περίφημων Hellenic Swaps.

Οι συμφωνίες είχαν και ονόματα

«Για να γίνει αυτό, λοιπόν, το 2000 και το 2001, η Ελλάδα επί πρωθυπουργού Σημίτη και η Goldman Sachs, συμφώνησαν το περίφημο “currency swap”. Ένα μέρος του χρέους της Ελλάδας καταμετρούταν σε δολλάρια και γιεν Ιαπωνίας, με αποτέλεσμα η είσοδος στην ΟΝΕ να καθιστούσε απαραίτητη τη μετατροπή τους σε ευρώ. Η συμφωνία με τη Goldman επέτρεψε να γίνει η μετατροπή με παλαιότερη και όχι τρέχουσα ισοτιμία και να αφαιρεθεί από το ονομαστικό χρέος της χώρας ένα σεβαστό ποσό. Η ίδια η εταιρεία δήλωσε πως το συνολικό ποσό που απέφεραν οι «ανταλλαγές νομίσματος» ανέρχεται στα 2,3 δις ευρώ.

Και ενώ στην Ελλάδα οι συμφωνίες αυτές πέρασαν στα ψιλά γράμματα, ακόμα και με τις αποκαλύψεις της τελευταίας διετίας, στον Αμερικάνικο Τύπο έχουν όνομα: Αριάδνη, Αίολος και Άτλας3, τρεις εταιρείες-οχήματα ειδικού σκοπού.

Σύμφωνα με πληροφορίες των New York Times, των Financial Times, του Euroweek και άλλων δημοσιογραφικών portals, η «Αριάδνη» ήταν η πρώτη συμφωνία Goldman-Ελλάδας το 2000 και σύμφωνα με την οποία το Ελληνικό Δημόσιο δεσμεύει για λογαριασμό της Goldman μέρος των μελλοντικών εσόδων του Ο.Π.Α.Π.

Ο «Αίολος», ιδρυθείς το 2001, επέτρεψε τη δέσμευση εσόδων από τα τέλη του «Ελευθέριος Βενιζέλος» και ο «Άτλας», την ίδια χρονιά, τη δέσμευση εσόδων από τα τέλη διοδίων. Στη διαχείριση και εποπτεία των επιχειρήσεων αυτών και των συναλλαγών τους φέρονται να εμπλέκονται επίσης οι Morgan Stanley και UBS και οι ελληνικές Eurobank, Εθνική Τράπεζα και Alpha Bank.

To 2002 η αγαστή συνεργασία ελληνικής κυβέρνησης και Goldman όμως συνεχίστηκε: νέο swap αυτή τη φορά από γιεν και δολλάρια πάλι σε ευρώ αποδίδει 1 δις ευρώ «απαλλαγή» για το ελληνικό χρέος. Αυτή ήταν η «ζαβολιά» για την οποία η καγκελάριος Μέρκελ ορυόταν το 2006 και οι Έλληνες κατηγορούνταν για εξαπάτηση της Ευρώπης. Ήταν ακόμα μια «καινοτομία» και «κατόρθωμα» της ομάδας τεχνοκρατών της Goldman, διότι πέτυχαν μια ακόμα πολύ επικερδή συμφωνία: η Ελλάδα εξέδωσε ομόλογα αξίας 10 δις δολλαρίων και μέσω της Goldman τα αντάλλαξε σε 8,4 δις ευρώ χρησιμοποιώντας παλαιότερη ισοτιμία (και όχι την τρέχουσα, βάσει της οποίας θα έπρεπε η μετατροπή να της δώσει 7,4 δις ευρώ).

Τα swaps του 2000, 2001 και 2002 ήταν επί της ουσίας «δομημένα» προϊόντα που σκαρφίστηκε η Goldman, τα οποία «εξασφάλισαν» αρκετά δις ευρώ στο ελληνικό δημόσιο και του επέτρεψαν να παρουσιάσει μικρότερο έλλειμμα στη Eurostat.
Η Goldman από τη μεριά της κέρδισε 300 εκατομμύρια δολάρια μόνο από την τελευταία συναλλαγή ως αμοιβή για την «εξυπηρέτηση» και περίπου 5 δις σε βάθος χρόνου από τόκους 260 εκατομμυρίων το χρόνο με λήξη αποπληρωμής της συμφωνίας το 2019. Με απλά λόγια μαγείρεψε το χρέος της Ελλάδας με αντάλλαγμα μια αδρή μελλοντική πληρωμή. Επιπλέον «ασφάλισε» την έκθεση της έναντι του ελληνικού χρέους και «στοιχημάτισε» ουσιαστικά εναντίον της Ελλάδας αγοράζοντας ασφάλιστρα κινδύνου (CDS) μέσω της γερμανικής τράπεζας Depfa.

Για το «διπλό ταμπλό» που έπαιξε η Goldman δανείζοντας από τη μια την Ελλάδα και στοιχηματίζοντας εναντίον της από την άλλη, κατηγορήθηκε από τον Αμερικάνικο Τύπο και ευθαρσώς δήλωσε πως είναι πάγια πρακτική ένα επενδυτικό και πιστωτικό ίδρυμα να προχωρεί στην εξασφάλιση του ρίσκου από τις συναλλαγές του και ότι αυτό είναι γνωστό στους πελάτες του, όπως και στην ελληνική κυβέρνηση.

Μάλιστα για του λόγου το αληθές η Goldman με μια σειρά ακόμα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα όπως η Markit Group, στην οποία η Goldman και η JP Morgan είναι μέτοχοι, δημιούργησαν ένα χρηματιστηριακό δείκτη προκειμένου να εμπορεύονται οι επενδυτές τα ασφάλιστρα κινδύνου που αφορούν ακριβώς στο χρέος χωρών της ευρωζώνης όπως η Ελλάδα, η Πορτογαλία και η Ιρλανδία. Ο δείκτης ονομάζεται iTraxx SovX και πολλοί επενδυτές τονίζουν ότι οι συναλλαγές που αφορά ο δείκτης επιβαρύνουν σε μεγάλο βαθμό την επιδείνωση του χρέους μιας χώρας. Ανάμεσα στους αγοραστές CDS συγκαταλέγονται η Deutsche Bank, UBS, Credit Suisse, Societe Generale και ΒΝΡ Paribas.

Ας επιστρέψουμε όμως στις ανταλλαγές νομίσματος μεταξύ Ελλάδας και Goldman. To γεγονός ότι επέλεξαν όποια ισοτιμία ευρω-δολαρίου-γιεν ήθελαν για να πετύχουν τη διαφορά στο τελικό συνάλλαγμα αφαιρεί από την «αγορά» αυτήν την αξία και με έναν ιδιόρρυθμο διμερή διακανονισμό, η Ελλάδα πρακτικά δανειζόταν ρευστό προκαταβολικά με αντάλλαγμα μελλοντικές αποδόσεις των Δημοσίων εσόδων προς τους δανειστές. Το Ελληνικό Κράτος όμως δεν «κατέγραψε» αυτές τις συμφωνίες ως δάνεια αλλά ως αγοραπωλησίες και έτσι δεν εμφανίζονταν οι διαφορές αξίας συναλλάγματος στον κρατικό ισολογισμό.

Άλλωστε ο κανονισμός της Eurostat δεν αναγνωρίζει μια τέτοια συμφωνία ως «δάνειο» και δενυπολογίζει στο έλλειμμα τα ποσά που χάνονται από τέτοιες συναλλαγές τύπου swap, με αποτέλεσμα αυτό να φανεί χαμηλότερο (1.2% το 2002, κατώ από 3% δηλαδή που προϋποθέτει το Σύμφωνο Σταθερότητας).

Το εργαλείο πάντως της ανταλλαγής νομίσματος υπάρχει από το 1985 και δεν είναι άγνωστο στα οικονομικά επιτελεία των κυβερνήσεων των κρατών μελών της Ε Ε και της ευρωζώνης. Μάλιστα οι τεχνοκράτες των Βρυξελλών το κατέστησαν καθόλα νόμιμο προς τους κανονισμούς της ευρωζώνης, γι’ αυτό και δεν έχει ακόμα αμφισβητηθεί σοβαρά η νομιμότητα τους, παρά μόνο βλέπουμε «γκρίνιες» ότι δήθεν τέτοιες πρακτικές ξεγελούν τους επενδυτές. Ακόμα και μετά την εισδοχή στην ευρωζώνη η Ελλάδα συνέχισε αυτού του είδους τις συναλλαγές με τη Goldman Sachs συμβάλλοντας έτσι στην εμφάνιση χαμηλού χρέους. To Bloomberg μάλιστα μεταδίδει την αναφορά της Eurostat βάσει της οποίας η Ελλάδα προχώρησε σε 13 συναλλαγές τύπου swap συνολικά από το 2001 και όλες με τη Goldman Sachs, συνολικού ύψους 15 δισεκατομμυρίων ευρώ.
Είναι προφανές ότι η πρακτική των ανταλλαγών νομίσματος, αν και δε συνιστά ευθέως δανειακή σύμβαση μεταξύ της Ελλάδας και των όποιων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, χρεώνει το ελληνικό Δημόσιο με τόκους και αποζημιώσεις ρίσκου τεράστιων ποσών σε βάθος χρόνου, χωρίς να υπολογίσουμε βεβαίως και τις όποιες εμπράγματες εγγυήσεις που δεσμεύει στις συμφωνίες.

Η ειρωνεία στην όλη υπόθεση είναι ότι το 2000 οι Υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης είχαν συμφωνήσει κατηγορηματικά να μην δηλώνονται και να μη λαμβάνονται υπόψη τα «παράγωγα» και άλλα προϊόντα «δημιουργικής» λογιστικής στους λογαριασμούς των συναλλαγών των κρατών-μελών.
Ας επιστρέψουμε όμως – πάλι – στις συμφωνίες Ελλάδας – Goldman, που ξεκινούν από το 1998. Θα σταθούμε λίγο εδώ για να εξηγήσουμε όσο γίνεται απλά την εξέλιξη τους:

Τις ανταλλαγές νομίσματος (currency swaps) μέχρι το 2005 συνόδευσε μια σειρά από ανταλλαγές επιτοκίου (interest-rate swaps). Οι δεσμεύσεις δηλαδή της Ελλάδας να αποδώσει έσοδα από τον ΟΠΑΠ, τα αεροδρόμια και τα διόδια στη Goldman, όπως αναφέραμε παραπάνω, συνοψίστηκαν σε ένα «πακέτο» ανταλλαγής επιτοκίου, σύμφωνα με το οποίο:

Η Goldman Sachs θα απέδιδε στο ελληνικό κράτος το συμφωνηθέν ποσό με σταθερό επιτόκιο 4% (το «δάνειο» δηλαδή καταβαλλόταν στην Ελλάδα σε τοκιζόμενες δόσεις).
Η Ελλάδα θα επέστρεφε στη Goldman το συμφωνηθέν ποσό (εκτός της αρχικής αμοιβής) με κυμαινόμενο επιτόκιο 6,6%+ (είναι το λεγόμενο Libor που σε αυτού του είδους τις συναλλαγές μπορεί να αυξηθεί αλλά να μην πέσει ποτέ κάτω από 6,6%)
Αυτό ήταν βέβαια και το συμφωνηθέν ποσό που ήδη αναφέραμε των 260 εκατομμυρίων δολαρίων το χρόνο μέχρι το 2019. Το κομβικό λοιπόν 2005 οι συμφωνίες κλιμακώνονται: η Goldman πουλάει μαζεμένες τις υποχρεώσεις της Ελλάδας απέναντι της (5,1 δις ευρώ) στην Εθνική Τράπεζα. Πλέον δηλαδή το Ελληνικό Δημόσιο χρωστάει στην Εθνική Τράπεζα και όχι στη Goldman για τις «εξυπηρετήσεις» της τελευταίας.

Ωστόσο με την έλλειψη ρευστότητας που ξεκίνησε το 2008 και την εκτόξευση του Δημοσίου χρέους, η Εθνική δεν μπορούσε να απαιτήσει τις πληρωμές αυτές από το Δημόσιο. Την ίδια περίοδο η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ανακοινώνει την αγορά τίτλων και άλλων εγγυήσεων από τις ευρωπαϊκές τράπεζες με σταθερό χαμηλό επιτόκιο προκειμένου να ενισχύσει τη ρευστότητα στις ευρωπαϊκές αγορές. Ήταν μια ευκαιρία που η Εθνική δεν μπορούσε να χάσει.

Για άλλη μια φορά η Ελλάδα έρχεται αντιμέτωπη με το πρόβλημα του ελλείμματος της και κάθεται στο τραπέζι με την Εθνική, στην οποία χρωστά ακόμα τα προσαυξημένα με τόκους χρωστούμενα για τις ανταλλαγές νομίσματος που πούλησε στην Εθνική η Goldman.

Το 2009 λοιπόν, λίγους μήνες πριν το διορισμό του κ. Πέτρου Χριστοδούλου ως επικεφαλής του Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους (ο οποίος ας σημειώσουμε ότι είναι πρώην στέλεχος σε Goldman Sachs, JP Morgan και Credit Suisse), η Goldman μεθοδεύει το εξής εγχείρημα: Με τη μεσολάβηση της ιδρύεται στο Λονδίνο μια εταιρεία φάντασμα (διότι η συναλλαγή έγινε στη δευτερογενή αγορά, θα δείτε ποια συναλλαγή) ονόματι Titlos. Η εταιρεία αυτή, άλλη μια «εταιρεία ειδικού σκοπού» (SPV- Special Purpose Vehicle), δηλαδή μια εταιρεία που δημιουργήθηκε για να διενεργηθεί μια οικονομική συναλλαγή, εκδίδει γραμμάτια ύψους 5 δις περίπου ευρώ, όσα ακριβώς δηλαδή χρωστούσε το Δημόσιο στην Εθνική Τράπεζα. Η Titlos λοιπόν «αγοράζει» με αυτά τα γραμμάτια από την Εθνική τα δικαιώματα που αυτή είχε στα χρωστούμενα του Δημοσίου αλλάζοντας το επιτόκιο. Η νέα σύμβαση έχει ημερομηνία λήξης το φθινόπωρο του 2039. Πιο αναλυτικά το πακέτο έχει ως εξής και είναι δημόσια διαθέσιμο εδώ.

Η Ελλάδα χρωστά στην Εθνική τις αποδόσεις των συμφωνιών με τη Goldman ύψους 5,1 δις ευρώ. Η εταιρεία «Titlos» εκδίδει γραμμάτια ύψους 5,1 δις ευρώ και τα εμπορεύεται με την Εθνική με αντάλλαγμα τις αποδόσεις που χρωστά η Ελλάδα. Χρησιμοποιώντας παρόμοιες τιμές στα επιτόκια των πρώτων swaps, η Titlos αποδίδει στην Ελλάδα το συμφωνηθέν ποσό με επιτόκιο σταθερό 4,5% και η Ελλάδα αποδίδει στην Titlos το συμφωνθηθέν ποσό με επιτόκιο 6,6% κυμαινόμενο.Με την επιμήκυνση του αρχικού χρέους από το 2019 στο 2039 η Ελλάδα χρεώνεται με τουλάχιστον επιπλέον 6 δισεκατομμύρια ευρώ.

Η Εθνική Τράπεζα είχε πλέον στη διάθεση της τα γραμμάτια της Titlos τα οποία παρείχε ως εγγυήσεις στην ΕΚΤ για να δανειστεί φθηνό χρήμα, το οποίο με τη σειρά της δάνειζε με το ακριβό επιτόκιο της αγοράς στους πελάτες της. Η Goldman για άλλη μια φορά λοιπόν δημιούργησε χρήμα αέρα μέσα από τη διαφορά των επιτοκίων που αντάλλαξε η Εθνική με το Ελληνικό Δημόσιο.

Στη συμφωνία της Titlos όμως υπάρχει ρήτρα που προϋποθέτει υψηλή αξιολόγηση της πιστοληπτικής ικανότητας της Ελλάδας από τη Moody’s. Προβλέπεται μάλιστα ότι αν υποβαθμιστεί η πιστοληπτική ικανότητα της Ελλάδας ή της Εθνικής Τράπεζας, τότε ακυρώνεται επί της ουσίας η υποχρέωση καταβολής των τόκων από την Titlos στο Δημόσιο και αμφότερες οι πλευρές έχουν σοβαρό πρόβλημα πιστωτικής έκθεσης

Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα παραπάνω βλέπουμε ότι η αγαστή συνεργασία κυβερνήσεων και επενδυτών του χρηματοπιστωτικού τομέα τραβάει πριν την καθιέρωση του ευρώ και έχει άμεση σχέση με την αύξηση του Δημοσίου χρέους και του ελλείμματος. Διότι η πρακτική των ανταλλαγών νομίσματος και ισοτιμίας μοιάζει ως επί το πλείστον με τη χρήση πιστωτικής κάρτας: ένας τρίτος φορέας μας προσφέρει προκαταβολικά ρευστό χρήμα δεσμεύοντας μας να του επιστρέψουμε πολύ περισσότερα στο μέλλον».

Αυτή είναι η πιο εμπεριστατωμένη ανάλυση που έχει γίνει ως τώρα για την υπόθεση των Hellenic Swaps, με τον Πάνο Καμένο να είναι αυτός που έφερε στο φως της δημοσιότητας τα «ξεχασμένα» αυτά γεγονότα. Γεγονότα πίσω από τα οποία, εκτός των άλλων, βρίσκεται το ελληνικό ζευγάρι Μπόνι και Κλάιντ των 00’ς, Παπαδήμος-Σημίτης, που έρχεται να μας απασχολήσει ξανά έπειτα από μια δεκαετία.

Τα πιο πρόσφατα…

Και αν νομίζατε ότι το μόνο φαύλο στην υπόθεση Παπαδήμου είναι το παρελθόν του, είστε γελασμένοι. Ο νυν πρωθυπουργός είχε θέσει από πολύ νωρίς του όρους του, οι οποίοι θα έπρεπε να εφαρμοστούν κατά γράμμα από τη στιγμή που αναλάμβανε τα ηνία της χώρας, κάτι που έγινε απόλυτα. Ο κ. Παπαδήμος φέρεται να έχει ζητήσει τη ρητή συμφωνία και των δύο μεγάλων κομμάτων για την απόφασης της 26ης Οκτωβρίου και την υπογραφή του πακέτου της συμφωνίας τόσο από το ΠΑΣΟΚ όσο και από τη ΝΔ.

Επίσης, επιθυμία του ήταν να συμμετέχουν στην κυβέρνηση περισσότερα πολιτικά πρόσωπα από τη ΝΔ και τέλος και να μην είναι δεσμευτική η ημερομηνία της 19ης Φεβρουαρίου για τη διεξαγωγή εκλογών, να μην είναι δηλαδή αυστηρά ορισμένος ο χρονικός ορίζοντας της νέας κυβέρνησης.

Επιπλέον, ο κ. Παπαδήμος ουδέποτε έθεσε όρο απομάκρυνσης του σημερινού οικονομικού επιτελείου και αντικατάστασής του από άλλο της δικής του, αποκλειστικά, επιλογής, παρά τις φήμες που κυκλοφορούσαν για τις προσωπικές του διαφορές με τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Μήπως δεν έγιναν όλα έτσι ακριβώς;

Άλλα λέω, άλλα κάνω…

Ο Λουκάς Παπαδήμος είχε επισημάνει σε φετινή ομιλία που πραγματοποίησε στο περιφερειακό συνέδριο του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας στη Λεμεσό πως τα μέτρα δημοσιονομικής εξυγίανσης και βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας είναι μονόδρομος για την Ελλάδα.

Στις 27 Απριλίου του 2010 πριν από την ένταξη της Ελλάδας στον μηχανισμό στήριξης, είχε εκφραστεί υπέρ ενός προγράμματος που θα καλύπτει τις δημοσιονομικές ανάγκες και θα προωθεί διαρθρωτικές αλλαγές.

Κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων χρόνων είχε υποστηρίξει πως η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους δεν θα είχε τα επιθυμητά αποτελέσματα. Υποστήριζε αντίθετα πως η ενδεικτική λύση βρίσκεται στο σκέλος της μείωσης των δαπανών. Είχε πει πως ένα βαθύ κούρεμα του χρέους κρύβει παγίδες.

Δυστυχώς, για «γεράκι της οικονομίας» ο τραπεζίτης μας δεν τα καταφέρνει και πολύ καλά. Πολύ γρήγορα αλλάζει άποψη και όταν από αυτές εξαρτάται η τύχη ενός έθνους, τότε αυτό καθίσταται αυτομάτως επικίνδυνο. Αυτά προς γνώση και συμμόρφωση για όλους εκείνους που βιάστηκαν να εκθειάσουν το νέο πρωθυπουργό.

Κάτι μου θυμίζει αυτή η ιστορία…

Στην Ελλάδα έχουμε άλλο ένα κακό. Δε μαθαίνουμε από τα λάθη μας. Μάλιστα για τα όσα συμβαίνουν αυτή τη στιγμή στη χώρα έχουμε ιστορικό προηγούμενο- καρμπόν. Ας θυμηθούμε λοιπόν ότι το 1989, ο Ξενοφών Ζολώτας, άλλοτε εκπρόσωπος της Ελλάδας στους διεθνείς οικονομικούς θεσμούς, όπως το ΔΝΤ και η Οικονομική Επιτροπή της Ευρώπης και πρώην διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος (1974-1981), ανέλαβε πρόεδρος της Οικουμενικής Κυβέρνησης.

Η Οικουμενική κυβέρνηση του 1989 συγκροτήθηκε για την αποφυγή της χρεοκοπίας της χώρας, που τελικά απεφεύχθη, ενώ η διάρκεια ζωής της δεν ξεπέρασε τους 6 μήνες.
Από το σημείο εκείνο βέβαια ξεκίνησε μια περίοδος γεμάτη πολιτικά σκάνδαλα, τα οποία πληρώνουμε ακόμα και σήμερα και φυσικά συνδέονται άμεσα ή έμμεσα με την ιστορία μας.

Πρέπει να σημειώσουμε ακόμα πως στην Οικουμενική συμμετείχαν και εν ενεργεία σήμερα πολιτικοί, όπως ο σημερινός πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κ. Παπούλιας, ο πρόεδρος της ΝΔ, Α. Σαμαράς, ο πρώην επίτροπος της ΕΕ, Στ. Δήμας, ο τέως πρόεδρος της Βουλής, Απ. Κακλαμάνης, ο βουλευτής της Νδ, Π. Παυλόπουλος και ο πρώην βουλευτής του ΣΥΝ, Ι. Δραγασάκης.

Ο Παπαδήμος και η «Τριμερής Επιτροπή»

Για να καταλάβει κανείς καλύτερα το ποιόν ενός ανθρώπου θα πρέπει να ξέρει και βασικά πράγματα για τη ζωή του και τον στενό του περίγυρο. Σε αυτό το πλαίσιο θα κινηθούμε στη συνέχεια, ξεκινώντας από την περίφημη «Τριμερή Επιτροπή».

Η «Trilateral Commission», γνωστή στην Ελλάδα ως «Τριμερής Επιτροπή», ιδρυτής και επίτιμος πρόεδρος της οποίας είναι Ντέιβιντ Ροκφέλερ είναι ένας οργανισμός που συστάθηκε την δεκαετία του 1970. Χωρίζεται σε τρία «σκέλη» αυτά της Βορείου Αμερικής, Ευρώπης και Ιαπωνίας.

Στόχος της, σύμφωνα με πληροφορίες που κυκλοφορούν ευρέως, είναι η καλύτερη συνεργασία των τριών «σκελών» για την αποτελεσματικότερη επιχειρηματικότητα και την εμπορική ανάπτυξη, με πυλώνες τα σκέλη αυτά.

Μία καλύτερη ανάλυση των ονομάτων που συμπεριλαμβάνονται σε αυτή, αναδεικνύει έναν μικρό “θησαυρό”. Δεκάδες επιχειρηματίες, μεγαλο-επενδυτές, στελέχη και διευθυντές μεγάλων τραπεζών, πρόεδροι οίκων αξιολόγησης, μεγαλοστελέχη εταιριών παγκοσμίου «εμβέλειας».

Ο νέος πρωθυπουργός της Ελλάδας, προτεστάντης, Λουκάς Παπαδήμος, όπως αναφέρεται στην επίσημη ιστοσελίδα της «Τριμερούς επιτροπής», είναι, μαζί με λίγους ακόμη Έλληνες, επίσημο μέλος της, στο Ευρωπαϊκό σκέλος. Στο ίδιο σκέλος επικεφαλής εμφανίζεται ο Ιταλός Μάριο Μόντι που ανέλαβε την πρωθυπουργία της γειτονικής χώρας με τον ίδιο… πραξικοπηματικό τρόπο με τον πρώτο.

Πρόκειται για μια πολύ αποτελεσματική οργάνωση από ότι φαίνεται, αφού χρειάστηκαν λίγα μόλις 24ωρα έως ότου δύο χώρες της Μεσογείου, η Ελλάδα και η Ιταλία, βρεθούν με ένα μη εκλεγμένο πρωθυπουργό, ο οποίος τυχαίνει να είναι και μέλος της περιβόητης Τριμερούς Επιτροπής – ενός πανίσχυρου λόμπι επιχειρηματιών, τραπεζιτών και πολιτικών. Πρόκειται, ίσως, για τη σημαντικότερη παρουσία που έχει πετύχει η Επιτροπή στη διεθνή σκηνή από τα μέσα της δεκαετίας του ’70, όταν είχε σχεδόν απόλυτο έλεγχο στην κυβέρνηση Κάρτερ.

Αυτή η «Trialteral Commission», λοιπόν, εξέδωσε το 1975 μία έκθεση υπό τον τίτλο «Η Κρίση της Δημοκρατίας», με βασικό συγγραφέα τον Samuel Huntington, στην οποία γινόταν αναφορά στα «προβλήματα διακυβέρνησης», που, σύμφωνα με την έκθεση, οφείλονται εν μέρει “στην υπερβολική δημοκρατία»!

Η Τριμερής Επιτροπή έχει κατηγορηθεί, χωρίς ποτέ να έχει αποδειχθεί η ακρίβεια των κατηγοριών, ότι «ανέβαζε» κυβερνήσεις σε διάφορες περιοχές του κόσμου, ανάλογα με τα συμφέροντα που ήθελε να εξυπηρετήσει. Πολλές οι συμπτώσεις…
(Με μια γρήγορη περιήγηση στο διαδίκτυο θα μάθετε πολλά περισσότερα για τη συγκεκριμένη Επιτροπή).

Οι φήμες…

Εκτός από τα αποδεδειγμένα και τα λογικοφανή, υπάρχουν πολλές ακόμα φήμες που ακούγονται για το νέο πρωθυπουργό. Φυσικά μπορεί να μη σημαίνουν απολύτως τίποτα, αλλά επειδή το κείμενο αυτό πρέπει να είναι πλήρες, επιβάλλεται και αυτές να καταγραφούν στα πρακτικά.

Ποιοι έφεραν τον Παπαδήμο στην Ελλάδα;

Πολλά έχουν ακουστεί για το πώς έφτασε να είναι ο Λουκάς Παπαδήμος ο διάδοχος του Γ. Παπανδρέου. Αρκετοί πιστεύουν ότι ήταν επιλογή του ίδιου και του περιβάλλοντός του, άλλοι όπως είπαμε θεωρούν την Τριμερή Επιτροπή ως ιθύνοντα νου στην υπόθεση, ενώ άλλοι λένε ότι το ζήτημα είναι εσωτερικής φύσεως και για τον ερχομό του δοτού πρωθυπουργού έβαλαν το χέρι τους μεγάλα κεφάλια της ελληνικής επιχειρηματικής ζωής, αυτών που καθορίζουν σχεδόν τα πάντα σε αυτή τη χώρα δηλαδή.

Η υπόθεση αυτή στηρίζεται στο ότι την Κυριακή 13 Νοεμβρίου, όταν έπεσε στο τραπέζι το όνομα του Πετσάλνικου για τη θέση του πρωθυπουργού της συγκυβέρνησης, τα μεγάλα Μίντια, κυρίως το Mega , το ΒΗΜΑ, το ΕΘΝΟΣ, και το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ άρχισαν ένα κρεσέντο απαξιωτικών σχολίων σε βάρος του τότε πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου και αφιερωμάτων- ωσαννά στον Μεσσία που έρχεται από τις Αγορές.

Υποστηρίζουν μάλιστα πώς το τηλεφώνημα που έπεισε τον Παπαδήμο να έρθει στην Ελλάδα έγινε από τον… παλιόφιλο, Κώστα Σημίτη.

Δυστυχώς ποτέ δε θα μπορέσουμε να έχουμε αποδείξεις για το αληθές της υπόθεσης, όμως ποιος είναι αυτός που θα αρνηθεί ότι τα ελληνικά ΜΜΕ εκθείασαν τον πρωθυπουργό, ο οποίος… εθιμοτυπικά θα πρέπει να ανταποδώσει με κάποιο τρόπο στο μέλλον για τη θερμή υποστήριξη που έτυχε από αυτά. Και όλοι γνωρίζουμε ποιοι είναι τα αφεντικά στα Μέσα σήμερα…

Πήγε στρατό ο Παπαδήμος;

Πολλοί είναι αυτοί που διατείνονται πως ο σημερινός πρωθυπουργός μας δεν έχει υπηρετήσει τη θητεία του και αυτό το στηρίζουν στο εξής γεγονός:

Ο Λουκάς Παπαδήμος, σύμφωνα με το βιογραφικό του, όταν τελείωσε το σχολείο το 1965, μετέβη στις ΗΠΑ, προκειμένου να σπουδάσει Φυσική! Ο Λουκάς Παπαδήμος, με αυτή την πολυετή παραμονή του στο εξωτερικό, δεν υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία. Στο βιογραφικό του δεν υπάρχει η παραμικρή αναφορά για στρατιωτική θητεία και ο ίδιος απέφυγε να απαντήσει σε σχετικές επίμονες ερωτήσεις.

Επίσης ο Λουκάς Παπαδήμος θεωρείται, όπως και τα περισσότερα κορυφαία πολιτικά στελέχη των δύο κομμάτων εξουσίας, αλλά και ηγετικά στελέχη του χρηματοπιστωτικού συστήματος, μέλος της λέσχης Bilderbeng, η οποία πρέπει να σημειώσουμε ότι είναι «αδελφή» οργάνωση με την «Τριμερή Επιτροπή».

Επίλογος

Αυτή τη στιγμή έχουμε έναν δοτό- είτε από ξένο είτε από ντόπιο χέρι- πρωθυπουργό, του οποίου η μητρική γλώσσα είναι αυτή του χρήματος και των αγορών. Αυτό ήταν και το βασικό κριτήριο για την επιλογή του- από όποιον και να έγινε αυτή- στην πρωθυπουργία της Ελλάδας. Έχουμε έναν πρωθυπουργό, ο οποίος ζητά απόλυτη εναρμόνιση των κομμάτων με τις προσταγές του μνημονίου και προχωρά- χωρίς να φέρνει την παραμικρή αντίσταση- σε «κουρέματα» χρεών, όσο και αν ξέρει τους κινδύνους που κρύβουν οι… αχαρτογράφητες αυτές περιοχές. Που δεν πάει σε εκλογές όσο και αν το ζητάει ο λαός και που έχει αρχίσει να «δένεται» με την καρέκλα του, αφού όπως και ο ίδιος έχει πει, δεν θα είχε πρόβλημα να παραμείνει στη θέση του πρωθυπουργού και μετά από τις επόμενες εκλογές, αφού φυσικά οι όροι που έχει θέσει συνεχίσουν να τηρούνται πιστά.

Πρόσφατα άρχισε να παίρνει περισσότερες… πρωτοβουλίες. Κάλεσε μάλιστα τον Σκοπιανό ομόλογό να συζητήσουν για το Μακεδονικό και να προσπαθήσουν να βρουν “αμοιβαία αποδεκτή λύση”! σε μια κίνηση εκτός πάσης εθνικής λογικής. Όπως σημείωσε πάντως συνεργάτης του Λ.Παπαδήμου: “Μετά την απόφαση του δικαστηρίου της Χάγης θα πρέπει να αναθεωρήσουμε κάποια πράγματα”, δείχνοντας έτσι ξεκάθαρα τον προσανατολισμό του πρωθυπουργού, ο οποίος έχει αρχίσει να σκέπτεται και να δρα βάσει ενός μακρόπνοου σχεδίου…

Τα έργα του ωστόσο δε σβήνονται όσο και αν κάποιοι το θέλουν. Και βάζοντάς τα κάτω, αναλύοντάς τα με ψύχραιμο μάτι, μπορούμε να προβλέψουμε με μεγάλα ποσοστά επιτυχίας ποιο θα είναι το μέλλον της χώρας υπό τον Λουκά Παπαδήμο και τα ισχύοντα δεδομένα. Και πουθενά δε διαφαίνεται να υπάρχει ούτε στο ελάχιστο το εθνικό συμφέρον…

Σχετικές παραπομπές:
1 http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22770&subid=2&pubid=40630948
2 http://www2.goldmansachs.com/our-firm/on-the-issues/viewpoint/viewpoint-articles/greece.html
3 http://ftalphaville.ft.com/blog/2010/02/25/159011/details-on-those-other-greek-debt-deals/
4 http://www.alternet.org/economy/145884/how_the_monsters_at_goldman_sachs_caused_a_greek_tragedy
5 http://www.nytimes.com/2010/02/14/business/global/14debt.html?pagewanted=all
6 http://www.spiegel.de/international/europe/0,1518,676634,00.html
7 http://keithfitz-gerald.com/bank-bets-now-pushing-greece-closer-to-ruin,
….http://www.businessinsider.com/goldman-sachs-shorted-greek-debt-after-it-arranged-those-shady-swaps-2010-2
8 http://www.risk.net/risk-magazine/feature/1498135/revealed-goldman-sachs-mega-deal-greece
9 http://my.firedoglake.com/scarecrow/2010/02/24/goldman-sachs-helps-hide-greek-debt-then-sets-up-market-to-bet-on-its-default/
10 http://www2.goldmansachs.com/our-firm/on-the-issues/viewpoint/viewpoint-articles/5-18-clients.htm l
11 http://www.marketrap.com/article/view_article/91172/did-the-markit-group-a-black-box-company-partially-owned-by-goldman-sachs-and-jp-morgan-devastate-markets
12 http://www.nytimes.com/2010/02/25/business/global/25swaps.html
13 Ο.π
14 http://www.thefirstpost.co.uk/59812,business,greek-crisis-investors-fooled-by-goldman-sachs
15 http://ftalphaville.ft.com/blog/2010/02/09/145201/goldmans-trojan-greek-currency-swap/, https://self-evident.org/?p=757
16 http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=244030.
17 http://www.bloomberg.com/news/2011-05-12/greece-had-13-currency-swaps-with-goldman-eurostat-says-1-.html
18 http://www.bloomberg.com/apps/news?pid=newsarchive&sid=asBNXSLtlN9E
19 http://ftalphaville.ft.com/blog/2010/02/25/159011/details-on-those-other-greek-debt-deals/
20 http://www.thefirstpost.co.uk/60016,business,london-firm-at-centre-of-greece-goldman-deal
21 http://www.minfin.gr/content-api/f/binaryChannel/minfin/datastore/49/4b/fb/494bfb3d109b1fb169aabcc952b1d00caf7d28fa/application/pdf/2010_02_19_Petros_Christodoulou_cv.pdf
22 http://www.gata.org/node/8359
23 http://johntrumanwolfe.com/2011/04/a-greek-tragedy-goldman-sachs-and-the-european-financial-crisis/
24 http://ftalphaville.ft.com/blog/2010/02/16/150141/titlos-and-greek-currency-swap-titillation/
25 http://www.xrima-online.gr/oikonomia/o_mustikos_fakelos_tis_ekt_gia_tin_ellada_1.html
26 http://ftalphaville.ft.com/blog/2011/05/13/568261/eurostat-isnt-happy-with-greece-and-its-goldman-swap/
27 http://translate.google.com/translate?js=n&prev=_t&hl=en&ie=UTF-8&layout=2&eotf=1&sl=fr&tl=en&u=http%3A%2F%2Fwww.freecity.gr%2Findex.php%3Foption%3Dcom_content%26view%3Darticle%26id%3D2565%3A———–monde%26catid%3D1%3A2009-07-02-05-32-13%26Itemid%3D7&act=url
28 http://kourdistoportocali.com/articles/9257.htm
29 http://www.youtube.com/watch?v=hpBdV7yNITY

http://tomaxairi.com/2012/03/12/%CE%BB%CE%BF%CF%85%CE%BA%CE%AC%CF%82-%CF%80%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%B4%CE%AE%CE%BC%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%B1-%CE%AD%CF%81%CE%B3%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF%CE%B9-%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%B5%CF%82/

http://greeknation.blogspot.com/2012/05/blog-post_7812.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+blogspot%2FAWnF+%28%CE%95%CE%98%CE%9D%CE%99%CE%9A%CE%91+%CE%98%CE%95%CE%9C%CE%91%CE%A4%CE%91-%CE%95%CE%9B%CE%9B%CE%91%CE%94%CE%91%29

 

 

 

 

Γιώργος Ν. Οικονόμου

            Δρ Φιλοσοφίας

           

H νεοελληνική κοινωνία βρίσκεται στα πρόθυρα πλήρους καταρρεύσεως. Έχει καταστεί πλέον εμφανής η αδυναμία του κομματικού πολιτικού συστήματος στο σύνολό του να αποτρέψει την χρεοκοπία. Όχι μόνο διότι αυτό οδήγησε στη σημερινή απελπιστική κατάσταση, αλλά και διότι αυτό οδηγεί σε χειρότερη με την υποδούλωσή στο ΔΝΤ και τα «Μνημόνια». Σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες επιβάλλεται να βρεθεί ένας διαφορετικός δρόμος. Για να υπάρξει όμως αυτός πρέπει πρωτίστως να κατανοηθεί στην ουσία της η χρεοκοπία και κυρίως τα αίτια που οδήγησαν σε αυτήν, διότι η κατανόηση αυτή αποτελεί μέρος του ορθού δρόμου προς την έξοδο.

Η ελληνική κρίση είναι βεβαίως οικονομική και έχει διεθνή εξάρτηση (ιδίως ευρωπαϊκή) από τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και διανομής, από τη λειτουργία των χρηματοπιστωτικών μηχανισμών-τραπεζών και από τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Χωρίς να υποτιμούμε τον διεθνή ορίζοντα της ελληνικής κρίσεως και χωρίς να επιμένουμε αποκλειστικώς στις ελληνικές παθογένειες, θα εξετάσουμε εδώ κυρίως τις εσωτερικές αιτίες στις οποίες αυτή οφείλεται, καθώς και τις δυνατότητες που υπάρχουν για πολιτικές δράσεις.

Η πολιτική και κοινωνική παρακμή

Η ελληνική κρίση που έλαβε διαστάσεις χρεοκοπίας, προϋπάρχει της παγκόσμιας. Έχει ξεκινήσει πολύ πριν από το 2008, με πρώτα σημάδια στη δεκαετία του ’80. Το 1985 ο τότε διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Δ. Χαλικιάς προειδοποίησε τον τότε πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου πως η χώρα κινδύνευε με στάση πληρωμών και η κυβέρνηση αναγκάσθηκε να πάρει δάνειο από την τότε ΕΟΚ. Από το 1992 η κατάσταση του χρέους και των ελλειμμάτων εμφανίζεται προβληματική και το ΔΝΤ προειδοποιεί δημοσίως την ελληνική κυβέρνηση.  Αυτό επιβεβαιώνεται με την ομολογία του οικονομολόγου και πρώην πρωθυπουργού Α. Παπανδρέου (από τους βασικούς υπεύθυνους της καταστροφής) ότι «αν δεν αφανίσουμε την υπερχρέωση της χώρας θα μας αφανίσει αυτή». Εν συνεχεία, με την εξωπραγματική και παράλογη ανάληψη των Ολυμπιακών αγώνων το 1997 η χώρα εγκλωβίζεται στην αύξηση του δανεισμού και του χρέους. Από το 2001, με την είσοδο της χώρας στην Ευρωζώνη και το ευρώ με ψευδή στοιχεία, τα οικονομικά μεγέθη επιδεινώνονται συνεχώς με κορύφωση την περίοδο 2004-2009 της ολέθριας διακυβέρνησης Καραμανλή Β΄.  Τον Ιούνιο του 2009, ο αρμόδιος επίτροπος για τις οικονομικές υποθέσεις Χοακίμ Αλμούνια ανακοίνωσε ενώπιον των υπουργών της Ε.Ε., και προειδοποίησε την ελληνική κυβέρνηση,  ότι το έλλειμμα της Ελλάδας στο τέλος του έτους θα υπερέβαινε το 10%, άρα η χώρα βάδιζε προς την πτώχευση.

Η απελπιστική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας ήταν λοιπόν γνωστή στην ιθύνουσα πολιτική και οικονομική τάξη από τη δεκαετία ‘90. Όμως, το κομματοκρατικό σύστημα όχι μόνο δεν μπόρεσε να χειρισθεί την κρίση, αλλά την επιδείνωσε με τη διαφθορά και τις ασυλλόγιστες δαπάνες για τις συντεχνίες, με τις παροχές για τις ανάγκες του πελατειακού συστήματος, με τους ασύστολους διορισμούς στο δημόσιο, τις υπέρογκες στρατιωτικές δαπάνες, την αδυναμία για την πάταξη της φοροδιαφυγής και της εισφοροδιαφυγής κ.ά. Η κρίση λοιπόν εκτός από οικονομική, είναι  πολιτική και εσωτερική. Την πορεία προς την χρεοκοπία απεργάσθηκαν η οικονομική και πολιτική ολιγαρχία. Την είσοδο της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν την επέβαλε η Γερμανία, η Γαλλία ούτε οι ΗΠΑ, αλλά τα δύο μεγάλα κόμματα και η άρχουσα οικονομική τάξη. Είναι γνωστό ότι ο Κ. Καραμανλής Α΄ πίεζε προς όλες τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις για να κάμψει αρνήσεις και δυσπιστίες. Επί πλέον, η πολιτική και οικονομική ιθύνουσα τάξη θέλησαν και επεδίωξαν από τη δεκαετία του ’90 την είσοδο στην Ευρωζώνη και στο ευρώ - δεν τους εξεβίασε κανείς Ευρωπαίος. Οι ίδιες επίσης ιθύνουσες τάξεις, χωρίς να τις υποχρεώσει κανείς, επέλεξαν από το 1988 ήδη να αναλάβουν την μεγαλομανή και καταστρεπτική Ολυμπιάδα του 2004. Τις επιλογές αυτές στήριξαν επί τριάντα πέντε έτη τα παντοδύναμα ΜΜΕ, η συντριπτική πλειονότητα των διανοουμένων, πανεπιστημιακών, δημοσιογράφων και το 80–85% των ψηφοφόρων, πράγμα που σημαίνει κοινωνική συναίνεση και καθιστά την κρίση κοινωνική.

Ο κοινοβουλευτισμός είναι ολιγαρχία, όχι δημοκρατία

Η χρεοκοπία έχει επομένως συγκεκριμένους ενόχους, είναι τα δύο κόμματα που άσκησαν την εξουσία επί τριάντα πέντε έτη, είναι οι πρωθυπουργοί, οι υπουργοί, oι βουλευτές και λοιποί κρατικοί αξιωματούχοι που έλαβαν τις αποφάσεις, που θέσπισαν νόμους, που χειρίσθηκαν τα χρήματα των φορολογουμένων, δηλαδή που προέβησαν στη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος, στη λεηλασία του δημοσίου χώρου, στη διαπλοκή και τη διαφθορά.  Κυρίως είναι οι θεσμοί και η δομή του αντιπροσωπευτικού πολιτεύματος που επέτρεψαν την άφρονα πολιτική. Η δομή του είναι αυστηρώς ολιγαρχική: οι ολίγοι λαμβάνουν τις αποφάσεις, θεσπίζουν τους νόμους, ασκούν την εξουσία προς όφελος δικό τους και των ολίγων ισχυρών επιχειρηματιών, των τραπεζών και των ΜΜΕ. Το κομματοκρατικό σύστημα κακώς αποκαλείται δημοκρατία, είναι μία καθαρότατη ολιγαρχία. Ιδίως εν Ελλάδι έλαβε τη μορφή της οικογενειοκρατίας, της φαυλοκρατίας, της μιντιοκρατίας και της κλεπτοκρατίας.  

Η κατάσταση αυτή έγινε δυνατή επειδή η οικονομική ελίτ δεν ελέγχεται από την πολιτική εξουσία και  η τελευταία δεν ελέγχεται από κανέναν, ούτε καν από τη δικαστική εξουσία. Οι βουλευτές και οι υπουργοί φρόντισαν, εκτός των άλλων προνομίων τους, να εξασφαλίσουν νομοθετικώς και συνταγματικώς την ατιμωρησία τους για την ανομία, την διαφθορά και την ανικανότητά τους. Δεν υπήρξε άλλωστε ποτέ ουδείς κοινωνικός έλεγχος, η κοινωνία απουσίαζε όλα αυτά τα χρόνια από την πολιτική σκηνή.

Τα αδιέξοδα της Αριστεράς και του οικονομισμού

Στη λογική του αντιπροσωπευτικού πολιτεύματος, του κρατισμού και του λαϊκισμού κινήθηκε και η Αριστερά. Συνετέλεσε με τον τρόπο της στην απαξίωση και λεηλάτηση του δημοσίου χώρου, υποστηρίζοντας όλες τις διεκδικήσεις κάθε συντεχνίας, από τους υπαλλήλους της βουλής και των ΔΕΚΟ μέχρι τα μπλόκα των αγροτών και των φορτηγατζήδων. Αντί για τον πολιτικό και ταξικό αγώνα η Αριστερά έθεσε ως ανομολόγητο στόχο της τον αντικρατικό αγώνα, την ιδιοποίηση δηλαδή του δημοσίου χρήματος από τις προνομιούχες συντεχνίες, μέσω του κομματικού συνδικαλισμού. Υποκατέστησε το κεφάλαιο και την ολιγαρχία με το κράτος, με μία πτυχή του κράτους, το δημόσιο ταμείο. Από την άλλη όμως ευνόησε την κρατική διόγκωση και τον κρατισμό, αφού στοιχεία της αριστερής ιδεολογίας είναι οι κρατικοποιήσεις και οι εθνικοποιήσεις, οι οποίες στη λογική της είναι «σοσιαλιστικές» και «αντικαπιταλιστικές» πρακτικές. Ο διεφθαρμένος, παρασιτικός και αποτυχημένος γραφειοκρατικός καπιταλισμός των πρώην κομμουνιστικών κρατών δεν έχει διδάξει τίποτε στην Αριστερά, η οποία παραμένει δέσμια των αφερέγγυων και παρωχημένων ιδεολογιών του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού.   

Από την άλλη, στο επείγον και φλέγον ερώτημα «τι κάνουμε;», η Αριστερά προτείνει για την έξοδο από την παρακμή την κατάργηση του Μνημονίου, τη στάση πληρωμών, την αναδιάρθρωση του χρέους, την έξοδο από την ευρωζώνη ή την Ευρωπαϊκή Ένωση, δηλαδή ριζικές αλλαγές χωρίς να εξηγεί ποιος θα τις χειρισθεί. Παραμένει δηλαδή δέσμια του οικονομισμού, ο οποίος έχει αποτύχει παντού όπου εφαρμόσθηκε. Οι οικονομίστικες λύσεις αποκομμένες από την πολιτική, από την ενημέρωση και τη συμμετοχή της κοινωνίας οδηγούν στην αποτυχία. Η Αριστερά προβάλλει επίσης ως πανάκεια την προσφυγή στις εκλογές, τη στιγμή που έχει αποδειχθεί ότι αυτές όχι μόνο δεν λύνουν τα προβλήματα, αλλά επιπλέον τα συγκαλύπτουν και τα επιδεινώνουν.

Η αποτυχία του εθνικισμού

Από τα ΜΜΕ και από συντηρητικές, θεολογικές, εθνικιστικές πλευρές γίνονται εκκλήσεις στο πατριωτικό και εθνικό συναίσθημα, προτείνονται κινήσεις και κυβερνήσεις «εθνικής ενότητας» για «απελευθέρωση» από τους ξένους (την Τρόικα, τους Γερμανούς κ.ά). Ο εθνικισμός έχει οδηγήσει τη χώρα σε αδιέξοδα και καταστροφές. Το πρόβλημα δεν είναι εθνικό, αλλά πολιτικό και ταξικό. Δεν πλήττονται όλοι οι Έλληνες από τα μέτρα, παρά μόνο τα κατώτερα και τα μεσαία στρώματα, ενώ τα ανώτερα ευνοούνται σκανδαλωδώς, λ.χ. οι τράπεζες με τις κολοσσιαίες κρατικές ενισχύσεις, η εργοδοσία με την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και η τεράστια εκκλησιαστική περιουσία που, ακόμη μία φορά, δεν φορολογείται. Δεν υπάρχει «κατοχή» της χώρας απο ξένες δυνάμεις, όπως διαδίδεται από τις πλευρές αυτές. Η κατοχή οφείλεται στην εγχώρια πολιτική-οικονομική ολιγαρχία. Η αντίθεση δεν είναι ανάμεσα σε Έλληνες και ξένους, ανάμεσα στις «δυνάμεις του έθνους» και τους ξένους που «μας επιβάλλουν τα μέτρα», αλλά ανάμεσα στην κοινωνία από τη μια και την εγχώρια πολιτική-οικονομική ολιγαρχία από την άλλη. Η σύγκρουση είναι ανάμεσα στα κατώτερα-μεσαία στρώματα από τη μια και την πολιτικο-οικονομική ολιγαρχία από την άλλη.

Επανεφεύρεση της πολιτικής

Κανένα κόμμα, καμία προσωπικότητα, καμία κυβέρνηση εθνικής ενότητας ή τεχνοκρατών και οικονομολόγων δεν μπορεί να δώσει λύση. Ενώπιον αυτού του αδιεξόδου οι λύσεις δεν μπορεί παρά να είναι πολιτικές. Εφ’ όσον η χρεοκοπία οφείλεται σε πολιτικούς λόγους, όπως εξηγήθηκε πιο πάνω, η λύση πρέπει να είναι κυρίως πολιτική. Πρέπει η πολιτική να επανέλθει στο προσκήνιο, να αποκτήσει προτεραιότητα. Πολιτική όχι με την έννοια των εκλογών και των κομμάτων - οι εκλογές δεν μπορούν να φέρουν την αλλαγή του πολιτικού συστήματος που χρειάζεται η κοινωνία, αλλά επιβάλλουν την εναλλαγή στην εξουσία των διεφθαρμένων και ανίκανων να λύσουν τα προβλήματα κομμάτων.

Η πολιτική εννοείται εδώ με την ουσιαστική έννοια, την αμφισβήτηση από την ίδια την κοινωνία των χρεοκοπημένων εξουσιών, των εγκαθιδρυμένων θεσμών, κανόνων και σημασιών. Η πολιτική έχει σχέση με τους πολίτες και όχι με τους επαγγελματίες πολιτικούς, παράγεται από την κινητοποίηση των ανθρώπων που θέλουν να γίνουν πολίτες, δηλαδή να μην είναι ψηφοφόροι, ακροατές, οπαδοί και υπήκοοι,  αλλά να συμμετέχουν άμεσα στη λήψη των αποφάσεων, στη θέσπιση των νόμων, στην απονομή του δικαίου και στον ουσιαστικό έλεγχο της εξουσίας. Αυτή είναι και η ουσία της (άμεσης) δημοκρατίας: η συμμετοχή των πολλών στην άσκηση της εξουσίας - ουσία που έχει αλλοιωθεί από την αντιπροσώπευση, τα κόμματα και τους «ειδικούς». Εφ’ όσον οι πολιτικές αποφάσεις αφορούν όλη την κοινωνία πρέπει να λαμβάνονται από όλη την κοινωνία^. εφ’ όσον οι νόμοι αφορούν όλους πρέπει να θεσπίζονται από όλους. Δηλαδή, οι αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται από τους πολίτες και όχι από τους πολιτικούς^. οι νόμοι να θεσπίζονται από το σύνολο και όχι (απλώς) για το σύνολο. Η δημοκρατική αντίληψη που υποβαστάζει όλα αυτά είναι ότι στα πολιτικά ζητήματα δεν υπάρχουν «ειδικοί» και «επαΐοντες», αλλά όλοι είναι ικανοί και όλοι πρέπει να συμμετέχουν στην εξουσία υπό όλες τις μορφές της. Μόνο η πολιτική με αυτή την έννοια μπορεί να αλλάξει την κατάσταση προς το καλύτερο, προς μία άλλη πορεία προς όφελος των πολλών και όχι των ολίγων. 

Αυτοοργάνωση και αυτοπροσδιορισμός

Για να επιτευχθεί αυτό χρειάζεται να υπάρξουν πρωτοβουλίες από τα κάτω, συμμετοχή της κοινωνίας και ανεξαρτησία από τις παραδοσιακές μορφές των αποτυχημένων κομματικών και συνδικαλιστικών ηγεσιών. Η κύρια μορφή και ο βασικός σκοπός των πρωτοβουλιών θα είναι ο αυτοπροδιορισμός από τη βάση και η συλλογική αυτοοργάνωση, που αντιτίθενται και συγκρούονται διαρκώς με τη γραφειοκρατικοποίηση, τους ηγέτες και τα κόμματα. Αυτό δηλαδή που έγινε από τις 25 Μαΐου 2011 στην πλατεία Συντάγματος και στις άλλες πλατείες της χώρας.

Οι συνελεύσεις και οι συζητήσεις στις πλατείες ανέδειξαν μία νέα αντίληψη για την πολιτική, στον αντίποδα της επικρατούσας, και διαμόρφωσαν τα βασικά σημεία της. Οι στόχοι που τέθηκαν εμπράκτως ήταν οι τοπικές και ευρύτερες συνελεύσεις  - στις οποίες συζητούνται όλα τα προβλήματα,  και εξασφαλίζουν τη γνωριμία και την αλληλεγγύη^. επίσης η επαφή και η συνεργασία με άλλες ομάδες και συνελεύσεις^. τα τοπικά και ευρύτερα ουσιαστικά δημοψηφίσματα από τα κάτω. Όταν χρειάζεται ορίζονται αιρετές ή κληρωτές επιτροπές, οι οποίες εκφράζουν και εφαρμόζουν τις αποφάσεις της συνέλευσης, είναι υπόλογες στη συνέλευση και ανά πάσα στιγμή ανακλητές από αυτήν. Εφαρμόζεται η κυκλικότητα, η εναλλαγή των ατόμων και η μικρή διάρκεια στη θητεία τους. Οι στόχοι αυτοί αφορούν και στην γενική πολιτική οργάνωση σε εθνικό επίπεδο, και απαιτούν γενναία συνταγματική αλλαγή. Τη στιγμή που, υπό την πίεση της κοινωνικής αντίδρασης και του κινήματος στις πλατείες, το ίδιο το σύστημα προτείνει για τον εξωραϊσμό του μεταρρυθμίσεις, τις οποίες μέχρι σήμερα θεωρούσε αδύνατες, η κοινωνία πρέπει να απαιτήσει τη ριζική και ουσιαστική αλλαγή του συστήματος προς την κατεύθυνση της άμεσης συμμετοχής όλων στη λήψη των αποφάσεων, στη θέσπιση των νόμων, στην απονομή του δικαίου και στον έλεγχο της εξουσίας. Είναι ο μόνος τρόπος να αποκτήσουν το πραγματικό τους νόημα έννοιες όπως «ελευθερία», «ισότητα», «δικαιοσύνη», «συμμετοχή», «κοινωνικός έλεγχος», «κοινό συμφέρον». Μόνο έτσι θα γλιτώσει η κοινωνία από τους καταστροφείς της. Εάν η ίδια η κοινωνία δεν μπορεί να σωθεί από μόνη της δεν μπορεί να τη σώσει κανείς.

Η απουσία της κοινωνίας από την πολιτική συνετέλεσε στην παρακμή και στη χρεοκοπία, διότι άφησε ανεξέλεγκτη την εξουσία. Υπήρχε η εντύπωση πως η αποκλειστική ασχολία με τις ιδιωτικές υποθέσεις και το προσωπικό συμφέρον δεν δημιουργούσε προβλήματα. Η πραγματικότητα απέδειξε το αντίθετο. Μπορεί εμείς να μην ασχολούμαστε με την πολιτική εξουσία, αυτή όμως είναι εκεί, ασχολείται με εμάς. Χρειάζεται λοιπόν να εγκαταλείψουμε τον παλιό κομματικό ή αδιάφορο και α-πολιτικό εαυτό μας και να δράσουμε. Χρειάζεται να αφήσουμε πίσω μας τον παλιό ανίκανο και διεφθαρμένο κομματοκρατικό κόσμο, να εγκαταλείψουμε το αποτυχημένο ολιγαρχικό σύστημα. Για να επιτευχθεί η ουσιαστική συμμετοχή, η άμεση δημοκρατία, χρειάζονται επειγόντως νέες αντιλήψεις και ιδέες, νέοι θεσμοί και νόμοι, νέες διαδικασίες και αξίες. «Σε εποχές αλλαγών, όπως η σημερινή, ό, τι δεν είναι νέο είναι ολέθριο».

 

oikonomouyorgos.blogspot.com

[Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Πολίτες, αρ. 34, Ιανουάριος 2012]

 

 

 

Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΤΟΠΟΣ ΑΣΤΕΙΡΕΥΤΗΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ, ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΑΝ ΤΑΞΙΔΕΨΕΙΣ ‘ΣΕ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ’. ΤΑ ΤΟΠΙΑ ΣΥΧΝΑ ΘΥΜΙΖΟΥΝ ΚΑΤΙ ΑΠΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΑΓΕΥΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΛΙΕΣ ΜΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΑ ΧΙΟΝΙΣΜΕΝΑ ΒΟΥΝΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΛΠΙΚΑ ΛΕΚΑΝΟΠΕΔΙΑ Η ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΑΙΦΝΙΔΙΑΖΕΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΑ ΜΕ ΤΙΣ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΕΣ ΟΜΟΡΦΙΕΣ ΤΗΣ, ΜΕ ΤΙΣ ΥΠΕΡΟΧΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΗΣ, ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ.

ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΟΥΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑΞΙΔΕΨΤΕ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΤΗΣ ΑΣΤΕΙΡΕΥΤΗΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ.

 

http://www.elliniko-panorama.gr/issues.php?current=1

κάτω δεξιά κάνουμε κλικ στο WALLPAPERS

 

Ή

http://www.facebook.com/media/set/?set=a.165615100648.143114.159681210648

Π. Α.

Ξ………………ς 9,

1….4 Π……..

ΑΘΗΝΑ

                                                                        10-2-2009

 

Προς τον Πρόεδρο του

Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου Ελλάδος

                                                                        Πεσμαζόγλου 2-6, Αθήνα

 

 

Απευθύνομαι προς εσάς για την επίλυση του προβλήματός μου.

Το έτος 2001, δανειοδοτήθηκα από τον οργανισμό σας για την αγορά πρώτης κατοικίας, στην οδό Ο…..ς 60 στο Π……… Εργάζομαι από το 1984 στο Μ…………….., το οποίο είναι Ν.Π.Δ.Δ. και η δόση του στεγαστικού δανείου κρατείται κατευθείαν από τον μισθό μου. Διάφορες καταστάσεις, οδήγησαν στον πλειστηριασμό (11-2-2009) του ακινήτου της οδού Ο…..ς 60 – Π………

Σύμφωνα με τον πίνακα κατάταξης δανειστών, το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο παίρνει τα χρήματα που απαιτεί  και τα υπόλοιπα δίνονται σε αυτόν που κίνησε την διαδικασία του πλειστηριασμού κ. Φ. Κ. Ενημερώθηκα ότι, έχει ασκηθεί ανακοπή στον πίνακα κατάταξης δανειστών, με αποτέλεσμα το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο να μην έχει πάρει τα χρήματα που δικαιούται. Η υπόθεση θα εκδικαστεί σε 2 χρόνια περίπου. Μετά τον πλειστηριασμό της οικίας μου, φυσικά, αναγκάστηκα να την εγκαταλείψω και να νοικιάσω άλλο χώρο για να στεγαστώ εγώ και τα τρία μου παιδιά, μαθητές το ένα της Α΄ Γυμνασίου και τα άλλα δύο της Β΄ Λυκείου.

Τα τελευταία 2 χρόνια βρίσκομαι σε διάσταση με τον σύζυγό μου κ. Σ. Ν. (αυτό είχε σαν αποτέλεσμα ο σύζυγός μου να μην πληρώσει το υπόλοιπο της οφειλής μας στον κ. Φ. Κ. για το σπίτι που είχαμε αγοράσει από αυτόν, κι έτσι εκείνος προχώρησε στον πλειστηριασμό του ακινήτου).

Όπως αντιλαμβάνεστε βρίσκομαι σε δεινή οικονομική θέση για τους παρακάτω λόγους:

• Από τον μισθό μου κρατείται ακόμη το ποσό της δόσης του δανείου που είχα πάρει από εσάς (457€ περίπου / μήνα)
• Κρατείται η δόση άλλου δανείου μικρότερου που είχα πάρει από το Ταμείο Παρακαταθηκών και δανείων 224€ περίπου / μήνα
• Το ενοίκιό μου ανέρχεται στο ποσό των 600€ / μήνα
• Τα παιδιά είναι 3 στην εφηβεία με συνεχώς αυξανόμενες απαιτήσεις
• Ο πρώην σύζυγός μου συμβάλλει οικονομικά μόνο περιστασιακά με μικροποσά κι αυτά μόλις το τελευταίο διάστημα

Δυστυχώς η οικονομική μου κατάσταση, δεν μου επιτρέπει να προβώ σε διαδικασίες διαζυγίου, ώστε έστω και με τον νόμο  (αφού δεν υπάρχει άλλος τρόπος) να υπάρξει από τον πατέρα μια στοιχειώδη οικονομική βοήθεια. Όταν δε, αποφάσισα την ενοικίαση αυτού του σπιτιού, πίστευα ότι θα μπορούσα να ανταπεξέλθω, υπολογίζοντας τη δόση την οποία δεν θα κατέβαλα πια στην τράπεζά σας και τα κοινόχρηστα που θα γλίτωνα αφού στο νέο σπίτι δεν υπάρχουν. Το υπόλοιπο του μισθού που καταλήγει στα χέρια μου είναι μόλις 572€ περίπου προσθέτοντας  σε αυτά και το επίδομα τριτέκνου που είναι 250€ κάθε 2 μήνες (ίσα που φτάνουν για το ενοίκιο).

Όπως καταλαβαίνετε για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε βασίζομαι σε δανεικά από φίλους και συγγενείς και κάνοντας υπερωρίες στη δουλειά που δυστυχώς πλέον κόβονται λόγω της γενικής οικονομικής κατάστασης.

Εκλιπαρώ την άμεση βοήθειά σας ώστε να δοθεί ένα τέλος στον Γολγοθά μου

Σας ευχαριστώ για τον χρόνο σας

Α. Π.

 

Σημείωση: Η επιστολή αυτή γράφτηκε μετά από υπόδειξη της δικηγόρου της συγκεκριμένης τράπεζας, ώστε το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο να προβεί τουλάχιστον σε μείωση της δόσης. Καμία απάντηση δεν δόθηκε. Το 2011, όπου η γενική οικονομική κατάσταση είχε επιδεινωθεί σε τραγικό σημείο (περικοπές μισθών κ.λ.π. που όλοι γνωρίζουμε) έγινε μια ύστατη προσπάθεια, αυτή τη φορά με εξώδικο, ώστε να αναγκαστεί η τράπεζα να προβεί στις ανάλογες ενέργειες. Παρ’ όλες τις υποσχέσεις πάλι δεν έγινε τίποτα. Η εκδίκαση της ανακοπής πραγματοποιήθηκε την 1 Νοεμβρίου του 2011, όπου σύμφωνα με τις διαδικασίες κατατίθεται ο φάκελος της υπόθεσης και ο δικαστής θα βγάλει την απόφαση τους επόμενους 3-4 μήνες. Κατόπιν πρέπει να καθαρογραφεί η απόφαση (2-3 μήνες, σύμφωνα με τα λεγόμενα του δικηγόρου). Μέχρι αυτή τη στιγμή 9 Μαΐου 2012, δεν έχει ανακοινωθεί καμία απόφαση, το δάνειο κρατείται κανονικά για ένα σπίτι που δεν υπάρχει, τα ενοίκια, και οι λογαριασμοί είναι απλήρωτα και μια οικογένεια καταρρέει.

 

 

 

 

http://denplirono.wordpress.com/%CF%80%CF%89%CF%83-%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%BD%CE%B1%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%B1-%CE%B4%CE%B9%CE%BF%CE%B4%CE%B9%CE%B1/

Δηλώνουμε στον υπάλληλο ότι δεν μπορούμε, δεν έχουμε να πληρώσουμε δίνοντας τον αριθμό κυκλοφορίας του οχήματός μας. Ζητάμε να εκδοθεί απόδειξη με πίστωση (πιστωτικό) και να ανοίξουν την μπάρα.

Αν καθυστερούν ή δεν δίνουν πιστωτικό προειδοποιούμε ότι:

α) αν δεν ανοίξουν αμέσως την μπάρα καταστρατηγούν το συνταγματικό μας δικαίωμα για ελεύθερη μετακίνηση και διαπράττουν το ποινικό αδίκημα της παράνομης κατακράτησης.

β) αν δεν εκδώσουν την απόδειξη (πιστωτικό) διαπράττουν το φορολογικό αδίκημα της άρνησης εκδόσεως επί πιστώσει φορολογικού στοιχείου.

γ) αν αρνηθούν να ανοίξουν διαπράττουν και το αδίκημα της πρόκλησης για εκτέλεση παράνομης πράξης.

Εάν καθυστερεί το άνοιγμα της μπάρας και δεν βρίσκεται εκεί η αστυνομία, σπρώχνουμε τη μπάρα και περνάμε. Αν η τροχαία είναι παρούσα, φωνάζουμε τον αστυνομικό και ζητάμε να διατάξει τον υπάλληλο να μας κόψει πιστωτικό ή έντυπο αδυναμίας πληρωμής (οδηγίες γι’ αυτό παρακάτω ) διαφορετικά, εμείς μπορούμε να φύγουμε χωρίς να πληρώσουμε και η εταιρία διαπράττει φορολογικό αδίκημα.

Στην περίπτωση που δεν σηκώνουν τη μπάρα και δεν μας επιτρέπουν να περάσουμε, καλούμε την αστυνομία (η τροχαία που μπορεί να βρίσκεται εκεί είναι αναρμόδια), ζητάμε να συλληφθεί ο ταμίας και ο υπεύθυνος των διοδίων και να οδηγηθούν στη δικαιοσύνη με την αυτόφορη διαδικασία για παράνομη κατακράτηση.

Τι άλλαξε στον ΚΟΚ;

Στον κώδικα οδικής κυκλοφορίας προστέθηκε η εξής παράγραφος:

«Απαγορεύεται η κυκλοφορία οχημάτων σε αυτοκινητοδρόμους, οδούς ταχείας κυκλοφορίας, σήραγγες και γέφυρες που διακρίνονται με ειδικές πινακίδες σήμανσης χωρίς την καταβολή διοδίου τέλους, όταν και όπου προβλέπεται η καταβολή αυτή. Για την καταβολή του διοδίου τέλους είναι υπόχρεοι εις ολόκληρον ο κύριος και ο οδηγός του οχήματος. Η βεβαίωση της παράβασης γίνεται από τα αρμόδια αστυνομικά  όργανα που τη διαπιστώνουν αυτοπροσώπως.»

Μπορεί ο παραχωρησιούχος να βεβαιώσει την τροχαία παράβαση ή να μου επιβάλλει πρόστιμο;

Μπορεί ο παραχωρησιούχος να διαβιβάσει στην τροχαία ποιοι δεν πλήρωσαν και να κοπεί κλήση;

Όχι, ο παραχωρησιούχος είναι ιδιωτική εταιρία και δεν μπορεί να βεβαιώσει τροχαία παράβαση ούτε μπορεί να επιβάλει πρόστιμο. Ρητά προβλέπεται από την τελευταία διάταξη του νόμου, ότι πρόστιμο επιβάλει μόνο ο τροχονόμος και μάλιστα όταν διαπιστώσει την παράβαση αυτοπροσώπως. Δηλαδή, ο αστυνομικός πρέπει να είναι παρών κατά τη στιγμή που σπρώχνουμε τη μπάρα και τότε μόνο μπορεί να επιβάλει πρόστιμο.

Ποιά είναι τα αρμόδια αστυνομικά όργανα;

Αρμόδια να βεβαιώσει παραβάσεις του ΚΟΚ είναι η τροχαία.

Μπορεί να με σταματήσει μετά τα διόδια τροχονόμος και να μου ζητήσει απόδειξη ότι πλήρωσα;

Δεν υπάρχει κάποια διάταξη που να μας υποχρεώνει να κρατάμε τις αποδείξεις. Εξάλλου αν έχουμε περάσει με ΤΕΟ-pass ή με e-pass δεν θα έχουμε απόδειξη. Επίσης η βεβαίωση της παράβασης πρέπει να γίνει “αυτοπροσώπως”, δηλαδή να μας δει ο ίδιος ο τροχονόμος να μην πληρώνουμε.

Μπορεί ο τροχονόμος να μου κόψει κλήση στηριζόμενος σε μαρτυρία άλλου ότι δεν πλήρωσα;

Όχι, ο τροχονόμος μπορεί να βεβαιώσει την παράβαση μόνο αν έχει διαπιστώσει ο ίδιος “αυτοπροσώπως” να μην πληρώνουμε.

Μπορεί να βεβαιωθεί η τροχαία παράβαση από τις κάμερες που υπάρχουν στα διόδια;

Όχι, διότι οι κάμερες που ο παραχωρησιούχος έχει τοποθετήσει, είναι παράνομες, έχουν τοποθετηθεί χωρίς άδεια της Αρχής προστασίας προσωπικών δεδομένων και ως εκ τούτου, τα προϊόντα τους αποτελούν παράνομα αποδεικτικά μέσα, που απαγορεύεται να χρησιμοποιηθούν για οποιαδήποτε νόμιμη ενέργεια. Επιπλέον η διάταξη λέει ότι ο τροχονόμος το διαπιστώνει «αυτοπροσώπως» και όχι μέσω της χρήσης τεχνικών μέσων

Μπορεί ο παραχωρησιούχος να αρνηθεί να μας επιτρέψει να χρησιμοποιήσουμε την υποδομή;

Όχι, δεν μπορεί να μας αρνηθούν να χρησιμοποιήσουμε την υποδομή ακόμα κι αν δεν έχουμε χρήματα να πληρώσουμε.

Έχω δικαίωμα να χρησιμοποιήσω την υποδομή χωρίς να πληρώσω εκείνη τη στιγμή;

Ναι, έχουμε το δικαίωμα να πληρώσουμε αργότερα. Συγκεκριμένα ο Ν. 3535 (Κύρωση Σύμβασης Παραχώρησης άρθρο 3ο, παρ.2 ΦΕΚ 41Α 23/2/2007) αναφέρει:

«Ο υπόχρεος δικαιούται να καταβάλει το οφειλόμενο τέλος, χωρίς άλλη επιβάρυνση, εντός της προθεσμίας των δεκαπέντε ημερών από την έκδοση της βεβαιώσεως του Παραχωρησιούχου με τον τρόπο που θα υποδείξει ο τελευταίος.»

Μπορεί ο παραχωρησιούχος να αρνηθεί να μας κόψει επί πιστώσει απόδειξη αν για οποιοδήποτε λόγο δεν πληρώσουμε;

Όχι, πρέπει να μας κόψει επί πιστώσει απόδειξη. Αν δεν κόψει απόδειξη διαπράττει το φορολογικό αδίκημα της άρνησης έκδοσης επί πιστώσει φορολογικού στοιχείου.

Δίνουμε τα στοιχεία μας;

Όχι, δεν είμαστε υποχρεωμένοι να δώσουμε τα στοιχεία μας. Αν υποχρεωθούμε να τα δώσουμε για να ξεμπερδέψουμε καλό είναι να δώσουμε τα κανονικά μας στοιχεία γιατί σε περίπτωση που η υπόθεσή μας δικαστεί θα είναι εις βάρος μας να έχουμε δώσει ψευδή στοιχεία.

Υπογράφουμε;

Όχι, δεν είμαστε υποχρεωμένοι να υπογράψουμε κανένα έγγραφο. Αν συμπληρώσουμε έντυπο αδυναμίας πληρωμής, υπογράφουμε, πριν όμως από την υπογραφή μας γράφουμε: «Με επιφύλαξη της νομιμότητας καταβολής του τέλους».

Αν δεν υπάρχει τροχαία μπορώ να σπρώξω την μπάρα όπως και πριν;

Ναι.

Αν είμαι απρόσεκτος και με δει ο τροχονόμος να μην πληρώνω τι μπορεί να μου συμβεί;

Το πρόστιμο είναι 200 ευρώ και είναι στην κρίση του τροχονόμου το αν θα αφαιρέσει τις πινακίδες, την άδεια και το δίπλωμα για 20 ημέρες.

Αν ο τροχονόμος με γράψει ενώ έχω ακολουθήσει τις οδηγίες τι γίνεται;

Με αντίγραφο της επί πιστώσει απόδειξης καταθέτουμε αναφορά στον διοικητή του τμήματος της τροχαίας για κατάχρηση εξουσίας και παράβαση καθήκοντος ,  με την ένδειξη «Κοινοποίηση στον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη» και ζητάμε την ακύρωση της κλήσης και την επιστροφή πινακίδων, άδειας και διπλώματος.

ΠΡΟΣΟΧΗ: Η τροχαία συχνά συμπεριφέρεται αυθαίρετα και έχουμε καταγράψει πολλά αντίστοιχα περιστατικά: Καλούμε τους πολίτες  που τηλεφωνούν καθημερινά αναζητώντας απαντήσεις και τρόπους άμυνας απέναντι στην αυθαιρεσία των αστυνομικών υπαλλήλων της Τροχαίας Αττικής Οδού, αλλά και σε οποιοδήποτε γεωγραφικό σημείο συμβαίνουν αντίστοιχα περιστατικά, να καταθέτουν ΜΗΝΥΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΗ ΑΝΑΦΟΡΑ κατά των αστυνομικών οργάνων που υπογράφουν την βεβαίωση της παράβασης. (χωρίς να έχουν βεβαιώσει αυτοπροσώπως ή όταν μας σταματούν πολλά χιλιόμετρα απο τους σταθμούς διοδίων – προφανώς ειδοποιημένοι). Όταν προσερχόμαστε στο οικείο αστυνομικό τμήμα παραλαμβάνουμε πρώτα την βεβαίωση παράβασης, σημειώνοντας πριν υπογράψουμε “με την επιφύλαξη παντός νομίμου δικαιώματός μου”, μετά υπογράφουμε και αμέσως καταθέτουμε την μηνυτήρια και πειθαρχική αναφορά που επισυνάπτουμε εδώ:

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΤΑΞΗΣ

Διά του Διοικητή του Τμήματος Τροχαίας Αττικής Οδού (ή όποιου άλλου τμήματος μας κάλεσε)

ΜΗΝΥΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΗ ΑΝΑΦΟΡΑ

 

Του …………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………...(ονοματεπώνυμο και διεύθυνση κατοικίας)

ΚΑΤΑ

Του (ονοματεπώνυμο του αστυνομικού που υπογράφει την κλήση και του τμήματος που υπηρετεί)

Κε Υπουργε/Κε Εισαγγελέα

Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 29 παρ. 10 εδάφιο τελευταίο του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, σε περίπτωση παράλειψης καταβολής διοδίου τέλους όπου αυτή προβλέπεται «Η βεβαίωση της παράβασης γίνεται από τα αρμόδια αστυνομικά όργανα που τη διαπιστώνουν αυτοπροσώπως».

Επειδή, η αυτοπρόσωπη διαπίστωση της παράβασης, προκύπτει από την υπογραφή του παραβάτη οδηγού στο σώμα της Πράξης Βεβαίωσης της Παράβασης (κλήσεως).

Επειδή, σήμερα ….. ………………………………………..(ημερομηνία)…………………………………………., κλήθηκα από το Α.Τ.   .…………………………………. (Αττικής οδού ή άλλο) να παραλάβω  την με αριθμό  …………. Πράξη Βεβαίωσης Παράβασης (Κλήση), που εκδόθηκε από τον ………………………………………………………………………………………… (ονοματεπώνυμο αστυνομικού) στις  ………………………………. (ημερομηνία) και ώρα………………………………., σύμφωνα με την οποία, διήλθα δήθεν από τον σταθμό διοδίων ………………………………………………………(περιοχή) χωρίς να καταβάλω διόδιο τέλος.

Επειδή, κατά την ως άνω ημερομηνία και ώρα, κανένα αστυνομικό όργανο δεν βρισκόταν στο σταθμό διοδίων.

Επειδή, κατά τα ανωτέρω, ουδείς αστυνομικός μου ένευσε να σταματήσω προκειμένου να βεβαιωθεί παράβαση.

Επειδή, ως εκ τούτου, ουδείς αστυνομικός διαπίστωσε αυτοπροσώπος παράβαση συνιστάμενη στην παράλειψη καταβολής διοδίου τέλους.

Επειδή, ο υπογράφων την Πράβη Βεβαίωσης (κλήση) αστυνομικός, εξέδωσε αυτήν παρά το γεγονός ότι δεν διαπίστωσε αυτοπροσώπως οποιαδήποτε παράβαση.

Επειδή, ως εκ τούτου, ο εκδόσας την κλήση αστυνομικός παρέβη το καθήκον του, το οποίο συνίσταται στην εφαρμογή του νόμου,  και ειδικότερα στην έκδοση Πράξης Βεβαίωσης Παράβασης (κλήσης), μόνον μετά από αυτοπρόσωπο διαπίστωσή της.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ – ΖΗΤΩ

Την πειθαρχική και ποινική δίωξη του ……………………………………………………………………………..(ονοματεπώνυμο αστυνομικού) για παράβαση καθήκοντος και τη νόμιμη τιμωρία του.

Αθήνα…(ημερομηνία)…

Ο ΜΗΝΥΤΗΣ/ΑΝΑΦΕΡΩΝ

Καταθέτουμε την παραπάνω ΜΗΝΥΤΗΡΙΑ ΑΝΑΦΟΡΑ  ΚΑΙ επικοινωνούμε με το κίνημα ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ (στα email και τα τηλεφωνα επικοινωνίας) για να ενημερωθεί η ΝΟΜΙΚΗ ΟΜΑΔΑ. Εάν κατά τη διάρκεια της επίσκεψης στο αστυνομικό τμήμα αντιμετωπίζουμε πρόβλημα με την κατάθεση της μηνυτήριας αναφοράς, ομοίως επικοινωνούμε με τα μελη της ομάδας επικοινωνίας ζητώντας πρόσθετες οδηγίες και βοήθεια. Κανένας μόνος του!